Hasan
@hasangevg
Patronun, ağanın, toplumun, ailenin, babanın baskısını çok iyi anlatmış Orhan Kemal. Kapitalizmin Anadolu halkını yaşamak zorunda bıraktığı koşulları; göçü, borçlanmayı, fabrikayı, tarlayı, sıcağı, sıtmayı, hastalığı, insan ilişkilerini, kadının yaşadığı problemleri sınıfsal bir perspektiften ortaya dökmüş. Allah'ından tut da patronuna, ağasına, evladına kadar... Kesinlikle okunması gereken bir kitap. Eminim herkes bir nebze de olsa kendini bulacaktır Eskici Dükkânı'nda.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yalnız kalınca insan ne yapacağını şaşırıyor, hele bir de koskoca bir adadaysa, adaya ilk ayak basanı öldürmeye yeminliyse bir de, bir de kedisinden başka kimsesi yoksa, bir de aşığı, halkı uzaklardaysa, yurdundan sürülmüşse... sudan çıkmış dülger balığına dönüyor.
Okunması gereken bir kitap değil ama okunmaması gereken bir kitap da değilDeneme, İnceleme
Kitabı okumak hemen hemen bir ayımı aldı. Zaman bulabilseydim daha hızlı okuyup bitirirdim. Yazarın hikâye kitabını okuduğum zaman kullandığı dili sevmiştim. Olayları gündelik hayatın olağan veya olağanımsı akışına göre kurduğumuz cümlelerle anlatıyor. Eserle okuyucu arasında samimi bir bağ oluşturuyor kullandığı dil.
Kitabın içeriğiyle ilgili bir şeyler söyleyeyim:
Tarihsel gerçekliğin içerisinde ustaca kurgular yerleştirilmiş. Bunu Mithat Cemal'in Üç İstanbul'unda görmüştüm ilk önce. Bu tip eserleri okurken zamanda yolculuk yapma olanağı bulduğumuzu düşünüyorum. Kurgudan kopmadan gerçekliği anladığımız sürece tabii.
Dikkatimi çeken bir konu da şu; hayatın olağan akışına aykırı diyebileceğimiz sahneler yok. Her şey olması gerektiği gibi, herhangi bir insanın hayatı gibi anlık bir şekilde aktarılmış; doğumlar, yaşamlar, ölümler ve tersköşeler... Özellilkle ölüm karşısında hayatın, hayat karşısında ölümün tanımı ve her ikisinin karşısında yaşamın tanımı.
Okunması gereken bir kitap, diyemem. Ama okunmaması gereken bir kitap da değil.
Muhtelif evhamlar içerisinde okuyup bitirdiğim bir kitaptı.
Her öyküde şunu tekrar tekrar fark ettim, hissettim: Bu düzenin yaşantımızda yarattığı muhtelif evhamlarla hayatımızı sürdürüyoruz. Ne kadar bu düzene karşı olsak, bu düzenin yarattığı olumsuzlukları ortadan kaldırmak için çabalasak da evhamlarımızdan kurtulamıyoruz. Evhamlarımız içinde bir şeyleri değiştirmeye çalışıyoruz çünkü buna mecburuz. Bunun bilincinde olmak da önemli. Evhamlarımızdan kurtulmuş gibi yapıyoruz. Zaten hayatta olumsuzluklardan kurtulmanın yarısı, -mış gibi yapmak değil midir?
Lady Chatterley'in Sevgilisi Hakkında Kısa Bir SözEdebiyat
Öncelikle, kitapta anlatım güçlüydü. 1. Dünya Savaşı'nın da ardından artık hızla gelişmeye başlayan kapitalist düzende bireyler arasında, bilhassa kadın ve erkek arasındaki ilişkiler güzel betimlemelerle, sanatsal bir şekilde anlatılmış. O dönemin İngiltere ve tüm Avrupa insanını -ilişkiler konusunda- anlayabilmek için okunması gereken romanlardan biri. Orijinalinden mi yoksa çeviriden mi kaynaklı olduğunu bilemeyeceğim, çok fazla devrik cümle var. Bu da okurun bazen cümlenin veya cümlelerin bağlamından kopmasına neden oluyor.
*İçerik ile ilgili kısa bir söz:
Öte yandan kitapta düşünceler konusunda çelişkiler var: Kapitalizmin gelişmesiyle beraber yozlaşan bir toplum ve buna duyulan bir hoşnutsuzluk var. Ama bir yandan da bu durumdan hoşnut olmayan karakterler, bu düzeni devam ettirme çabası güdüyorlar gibi. Kapitalizmin sonunu getirecek olan sosyalizme karşı yersiz, gereksiz, yanlış ve saçma eleştiriler vardı. Hiç alâkası bile olmayan yerlerde sosyalistlerin bencil ve öfkeli insanlar olduklarından bahsediyor yazar. Evet, sosyalistler halkı ezen burjuva sınıfa karşı öfkelidirler, buna sözüm yok. Ama bencillik konusu böyle değildir! Yazar burada tamamen yanılmaktadır. Bir sosyalist, bir Bolşevik nasıl bencil, halka karşı bu kadar öfkeli olabilir? İnsanların birbirini ezmesi, birbirine öfke duyması da kapitalist dünyanın yarattığı bir şeydir. Yani sosyalizmle, komünizmle alâkası yoktur.
Yaşadığı koşullardaki imkânlarını bilemeyeceğim fakat anlaşıldığı kadarıyla yazarımız; Bolşevikler ile ilgili makaleleri yeterince incele(ye)memiş, dikkate al(a)mamış ya da bunlara bakmaya tenezzül bile etmemiş/edememiştir. George Orwell gibi bir tavır takınarak komünizmi karalamaya çalışmış, farkında olmadan halkı ezen düzenin refahının her şeyden önemli olduğunu savunmuştur.