Bir mısrasına kitap yazılır mı? Ahmet Arif söz konusuysa yazılır. Hatta bazen bir tek dizesi, birçok romandan daha fazla şey anlatır insana.
Son günlerde Cem Karaca’nın sesinden “Ay Karanlık”ı defalarca dinledim. Hiç sıkılmadan, her seferinde başka bir yerinden etkilenerek. Sonra fark ettim ki aslında beni kendine çeken şarkı değilmiş; şarkının ardındaki şiirmiş. Meğer uzun zamandır Ahmet Arif’in dünyasına doğru yürüyormuşum.
Ahmet Arif’i okurken insan zaman duygusunu kaybediyor. Bir yandan binlerce yıllık bir ağıdın içinden konuşuyor gibi geliyor, bir yandan da bugün yanımızda oturup bizimle aynı dertleri paylaşabilecek kadar yakın. Şiirlerinde hem büyük bir sevda hem de büyük bir öfke var. Özellikle kendisini “az gelişmiş değil, sömürülmek için kasıtlı olarak geride bırakılmış bir ülkenin çocuğu” olarak tanımladığı röportajını okuduktan sonra bu öfkenin kaynağını daha iyi anladım. Onun şiirlerinde yalnızca bireysel acılar değil, bir coğrafyanın yaraları da yankılanıyor.
Beni en çok etkileyen yönlerinden biri ise kullandığı dil oldu. Ahmet Arif, unutulmaya yüz tutmuş sözcükleri şiirlerinin içine öyle ustalıkla yerleştiriyor ki yabancı gelen bir sözcük, anlamı öğrenildiğinde dizenin bütün yükünü omuzlarında taşıyor. Şairin de söylediği gibi, aynı şeyi daha sade anlatmak mümkün olabilir; fakat o zaman şiir, şiir olmaktan çıkar. Derinliğini, yoğunluğunu ve çarpıcılığını kaybeder.
Örneğin “Bir ben bileceğim oysa / ne âfât sevdim” derken kullandığı “âfât” sözcüğü yalnızca bir güzellik anlatmaz. İçinde felaketi, çaresizliği, karşı konulamaz bir çekimi de taşır. gibi. “Seni özledim” demiyor. “Özlemden zincirler eskittim” diyor. Hasreti somutlaştırıyor, demire dönüştürüyor, sonra onu bile aşındırıyor.İşte Ahmet Arif’in şiiri tam da burada güç kazanır; bir kelimeyle sayfalarca
Hasretinden Prangalar Eskittim", sadece bir şiir kitabı değil; bu toprakların acısının, sevdasının, gururunun ve direnişinin haritasıdır. Kelimelerin mermi gibi patladığı, aşkın ise bir karanfil gibi açtığı, Türk edebiyatının asla eskimeyecek en gür sesidir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Anadolu’nun bağrından kopan o hırçın, gururlu ve bir o kadar da sevdalı sesin en somut, en dirençli hali. Ahmed Arif, memleket hasretini ve imkansız bir aşkın ıstırabını kelimelere öyle nakşetmiş ki, her dizede prangaların paslı kokusunu ve özgürlüğün o keskin tadını alıyorsunuz.
Roman, küçük bir Ege köyünde yaşayan geçimini balıkçılıktan sağlayan Mustafa'nın yaşamı. Oğlu Deniz'i bir gün denizde boğularak kaybediyor. Yaşamını sürdürmek için devam ettiği balıkçılıkta bir gün denizde bir bebek buluyor. Eşi Mesude ile Samir bebeğe bakıyor. Ve bunu etrafındaki herkesten saklıyor. Mesude bebeği annesinin aradığını öğrenince kendi çektiği evlat hasretinden dolayı dayanamıyor ve bebeği annesine götürüyor. Bu sürede Mustafa ve Mesude ayri düşüyor. Ve en son Samir bebeğin annesi, bebeğe bakamayacağını anladığı zaman, bebeği mesude'ye geri götürüyor. Böylelikle mutlu bir hayat sürüyorlar Mustafa, Mesude ve Samir bebek.
Deniz'i alan deniz, geri getiren deniz...
Deniz özgürlük...
Deniz huzur...
Deniz mavilikler...
Deniz yaşamak ve mucizeler..
Bu kitabı çok sevdim . Ahmet Arif en sevdiğim şair olmasa bile bir yolunu bulup en sevdiğim yazar olurdu herhalde. Kitap sadece şiir sevenlerin değil, birini özlemenin ne demek olduğunu bilen herkesin kendinden bir parça bulabileceği bir eser. Bazı kitaplar okunur ve rafa kaldırılır; bu kitap ise okunduktan sonra insanın kalbinde kalmaya devam ediyor. (Kalbimde kalacak bir kitap. Eğer o hala olsaydı hayatımda,oku derdim. Oku da bir şeyler kazanalım birlikte...)
Şiir okumayı seviyorsanız kitaba kesinlikle bakmalısınız. Yazarın şiire bakış açısını sohbetleri okumak arada kalan şiirlerle devam etmek ayrı güzeldi. Özgün olmayı çevreye bağlamadan başarmış. Pek bilgim yoktu kitabı okuyunca öğrendim. Tavsiye ederim.