Behiye
@behiyegulen
“..Sonra üzerime bir tat geldi,halimi kabul geldi.Hafriyatla ilgilenmez oldum.Çok da umursamaz oldum.Bu hayatı beğenir oldum.Bu hayatın kendisi bana olabilecek hayatların en mânâlısı geldi.”
Öğretmen
283 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Yaralanmış olarak, ama kendi değer sistemleriyle yola çıkmak; işte ölüm ve yeniden doğum budur. Bir ilişkiyi ya da ana baba evini terk etmek, eskimiş değerleri arkada bırakmak, kendisi olmak ve kimi zaman sadece öyle olması gerektiği için derinlere, vahşi topraklara gitmek, tüm bunlar kadının kaderidir.”
“Ev’im BEN’im”Edebiyat
Uzun zamandır okuduğum bir kitabın içinde kendimi bu kadar derinden hissetmemiştim. Belki de “Benim evim neresi?” sorusunun zihnimin en derin yerlerinde yankılandığı bir zamana denk geldiği içindir. Çünkü Ev, aslında yalnızca Porto’dan İspanya’ya uzanan bir Camino yolculuğunu anlatmıyor; insanın kendine, yaralarına ve ait olduğu yere doğru yürüyüşünü anlatıyor.
Seher’in çıktığı bu yolculuk boyunca karşılaştığı insanlar gibi, hepimiz farklı sebeplerle yürüyoruz hayatta. Kimi bir acıyı geride bırakmak, kimi bir kaybı anlamlandırmak, kimi de sadece kendini bulmak için.Ve yol, tıpkı kitapta olduğu gibi, insanı dönüştürüyor.
Bu yüzden kitap bittiğinde sanki o uzun yolu ben yürümüşüm gibi yorgun, umutlu ve huzurluydum. İçime dokundu; en kırılgan, en yaralı yerlerime temas etti. Tatlı bir esinti bıraktı içimde.
Kendini bir yere ait hissedemeyen çocuklar, daha küçüklükten kendi yaralarını üflemeyi öğreniyor. Belki de bu yüzden insanın gerçek evi bir şehir, bir ülke ya da bir bina değil; kendine dönebildiği yerdir.
Ve galiba insanın en uzun, en zor ama en kıymetli yolculuğu da kendinden kendine çıktığı yolculuktur.
“Bazı insanlar bir eve ulaşmak için yola çıkar; bazıları ise yol boyunca evin aslında kendi içlerinde olduğunu keşfeder.”
Nermin Yıldırım, 
Dokunmadan kitabıyla bana dokunup, sarsmıştı. Şimdi 
Ev kitabıyla içime kök salan yazarlardan oldu.
“Galiba mühim olan birine her şeyi tüm açıklığıyla söylemek ve onun hakkında her şeyi öğrenmek değil, birbirinin zaaflarını,korkularını bilip dürtmeden, yaralamadan, kanatmadan, kabullenmeyi becermek. Şu hayatta hepimizin istediği omzumuzda sıcak bir el ve kulağımızda yumuşak bir ses:
Geçecek.”
Huzursuzluk da huzur gibi ruhta köklenen vahşi bir çiçek, baygın rayihasını salıp sivri dikenlerini batırarak içten içe açmaya devam ediyor. Galiba insan yaşı kaç olursa olsun, kanaya, kanata, güle, ağlaya, şükürle isyan arasında gidip gelerek her adımda biraz daha büyüyor. Sonra yeterince şanslıysa, bir gün yeniden çocuklaşacak kadar kocadığında, biraz usanarak, biraz bağışlayarak, biraz da omuz silkip artık o kadar da umursamayarak ölüp gidiyor. Genellikle sıradan bir şekilde. Ve her nasılsa hazırlıksız. İyi ki de öyle.