Hatice Tunç
@haticetunc
Edebiyat burada bize yardım edemez.
Şu anda okuduğu kitap
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Hep zıtların birbirini çektiği söylenir, ama bizimki daha çok ortaklıkların birbirini çekmesiydi, ve benim onda olduğu kadar onun da bende dikkatini çeken yüzlerce binlerce ortak nokta vardı aramızda. Ayrıca, yüzlerce binlerce ortaklaşa nefret ettiğimiz şey olduğu gibi yüzlerce binlerce de ortaklaşa sevdiğimiz vardı; bizi çoğu kere aynı insanlar çeker, aynı insanlar iterdi. Ama elbette bu kesinlikle her konuda aynı görüşü, aynı zevki paylaşıyorduk, aynı sonuçlara varıyorduk demek değil. Mesela o Madrid'i severdi, ben nefret ederdim. Ben Adriyatik'i severdim, o nefret ederdi falan filan. Ama Schopenhauer'i ikimiz de severdik, Novalis'i de, Pascal'ı da, Velasquez'i de, Goya'yı da, bu arada gerçi deli ama sanattan yana fukara El Greco'dan aynı yoğunlukla nefret ederdik
İnsanlarıın yüzde doksanı gibi ben de hep bulunmadığım yerde, az önce bırakıp kaçtığım yerde olmak istiyorum. Bu ölümcül çekim son yıllarda iyileşeceğine kötüledi, giderek daha kısa aralarla Viyana'ya oradan geriye Nathal'e, Nathal'den başka bir büyük kente, Venedik ya da Roma'ya gidip dönüyorum, ya da Prag'a gidip geliyorum. Şurası gerçek ki, kısa süre önce terk ettiğim yerle varmak üzere olduğum yer arasında sırf arabanın içinde otururken, evet sırf arabanın içindeyken mutluyum, araba yolculuğu sırasında mutluyum, varacağım yere vardığım an dünyanın akla hayale gelebilecek en mutsuz insanıyım, neresi olursa olsun varacağım yere varıyorum ve mutsuzum. Aslında dünyanın hiçbir yerinde rahat edemeyen, sadece bulundukları yerden başka bir yere doğru giderken, iki yer arasında mutlu olan insanlardanım.
Taşra zihinsel yaşayan bir insanın her şeyini alıyor ve ona (hemen hemen) hiçbir şey vermiyor, oysa büyük kent hiç durmadan veriyor veriyor, bunu görmek ve tabii hissetmek gerek, oysa gören ve hissedenler pek az, o yüzden iğrenç bir duygusallık içinde taşraya çekiliyorlar, orada da her durumda en kısa zamanda zihinleri emiliyor, boşaltılıyor ve eninde sonunda perişan olup gidiyorlar. Taşra hiçbir zaman zihni açmaz, sadece büyük kent açar, oysa bugün herkes büyük kentten taşraya doğru bir koşudur tutturmuş, çünkü tabii büyük kentte iyice zorlanan kafalarını yoramayacak kadar tembeller, işin gerçeği tanımadan etmeden budalaca körlükleri içinde olanca duygusallıklarıyla hayran oldukları doğanın içine karışıp gitmeyi, büyük kentin, özellikle de günümüz bü-yük kentinin zamanın ve kendi tarihinin akışı içinde harikulade biçimde büyüyüp çoğalan müthiş imkânlarından yararlanmaya yeğ tutuyorlar, zaten belki de bu ikincisini yapabilecek durumda değiller. Ben ölümcül taşra'yı tanıyor ve ondan olabildiğince kaçınıyorum, sırf büyük kentte yaşama ayrıcalığına kavuşmak için, eninde sonunda ne olursa olsun, istediği kadar çirkin olsun, kent benim için taşradan kat kat iyidir.
Sağlıklılar yeniden sağlığına kavuşmak isteyen, ya da en azından yeniden normalleşmek ya da hiç değilse durumlarını iyileştirmek isteyen hastalara dünyayı özellikle dar ederler. Sağlıklı kişi, eğer dürüstse hastayla hiçbir alışverişi olmasın, kendisine hastalık ve tabii dolayısıyla da ölüm hatırlatılmasın ister. Sağlıklı insan kendi başına ve kendine benzeyenlerle birlikte olmak ister, temelde hastayı çekecek hali yoktur. Hastaların dünyasından sağlıklı insanların dünyasına geçişi hep zorlaştırmışlardır bana. Hastalık sırasında, yani o ara devrede, sağlıklılar hastadan tümüyle yüz çevirmişlerdir, onu terk etmişlerdir, böylelikle de yalnızca kendi hayatta kalma güdülerine uymuşlardır. Şimdiyse onlar tarafından çoktan halledilip işi bitirilmiş, sonuç olarak artık dönüp bakmadıkları o kişi, yerine dönmüş, haklarını istemektedir. Tabii ilk iş olarak ona temelde hiçbir hakkı olmadığı bildirilir. Sağlıklılar açısından bakıldığında hastanın hakkı kalmamıştır.