Hatice Tunç
@haticetunc
Edebiyat burada bize yardım edemez.
Şu anda okuduğu kitap
"Düşünmek, çözümlemek, hayal kurmak (diye yazmıştı bana) kuraldışı edimler değildir; zekânın olağan soluk alıp verişidir bunlar. Bu işlevin arada sırada yerine getirilmesini kutsamak, eski çağlardan kalma yabancımız olan düşünceleri bir kenara biriktirmek, gözlerine inanamamanın sersemliğiyle doctor universalis (allâme-i cihan) denen kişilerin neler düşünebildiklerini hatırlamak, tembelliğimizi ya da barbarlığımızı itiraf etmek demektir. İnsan, kafasında her türlü
düşünceyi barındırabilmeli; sanıyorum gelecekte durum böyle olacak."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Son çözümlemede yararsız olmayan hiçbir zekâ oyunu yoktur. Her felsefi öğreti evrenin akla yakın bir tanımı olarak yola çıkar; yıllar geçtikçe felsefe tarihinde bir sayfa -eğer bir paragraf ya da isim değilse- olur. Edebiyatta, bu önüne geçilmez değerden düşme daha da kötü kokular saçar. Menard bana Don Quixote'nin her şeyden önce eğlendirici bir kitap olduğunu söylemişti; bugünse aynı eser yurtseverlik
için kalkan kadehlere, yazım kurallarına ilişkin küstahlıklara, açık saçık de luxe basımlara bahane olmaktadır. Ün, anlaşılmamanın bir türü, belki de en kötüsüdür.
Bunlardan biri, verili bir yazarla mutlak biçimde örtüşme izleğini ana hatlarıyla ortaya koyan, Novalis'in kaleme aldığı filolojik bir belge... (Dresden basımında 2005'inci sayfa). Ötekiyse, Isa'yı getirip bir ana caddeye, Hamlet'i La Cannebière'e ya da Don Quixote'yi Wall Street'e oturtan o "olsa da olur olmasa da" kitaplardan biri. Bütün ince zevkli kişiler gibi Menard da, kendi deyimiyle "avam tabakasının anakronizma zevkini beslemeye ya da (daha kötüsü) bizi bütün dönemlerin aynı ya da farklı olduğu yolundaki basit düşünceyle tavlamaya yarayan" bu gereksiz şaklabanlıklardan nefret ederdi. Ona, uygulamada çelişik ve yüzeysel görünse de, daha ilginç gelen şey Daudet'nin ünlü tasarımıydı; Yücegönüllü Bey'le uşağını, Tartarin adındaki tek bir kişide birleştirmek...
