Karşımdaki boşluğa, benim, dedim. Kimse duymadı.Sandalye bile. Benim, diye bağırdım. Benim, dedim,ben! Ve kendimi daha da yalnız hissettim. Nedenini anlayamadım.
Normal sandığı herşeyin paranoyadan oluşmasından sıkıldı bir anda. O kendi kurduğu güzel yaşamın içinde eksik olan tek şey kendisiydi. Çok güzel bir dünya kurmuş ama kendini dahil etmemişti. Birden tüm inancını kaybetti. Yaşamaya değer bulduğu bu hayat aslında bir düşten ibaretti bunu farketmesi onun benliğine sebebiyet verdi ve tekrardan kendini suçladı. Hep yaptığı gibi. Ve ulaşamadıkça kurduğu o düşlere, daha da devam edecekti bu ızdıraplı bekleyişe..