Hasan BİRCAN
@hbircan01
Müstakbel Matematikçi
Bir ömürün boşa harcanması beni inanılmaz ürküten ve üzen bir şey. Özellikle de gençlik yıllarının. Çevrem böyle insanlarla dolu. Bunu iki farklı başlıkta inceleyebilirim.
Birisi, gerçek duyguları tatmamış, tatmak için çaba sarfetmemiş; hayatı kendisine zindan etmiş, gençliğinin kıymetini bilmemiş insanlar. İlerleyen yaşlarda saçma sapan geçirdiği bu gençliğin ceremesini ve duygu eksikliğini çeken, bunu da dışarıya hayata öfke olarak kusan, birsürü mendebur yaşlı - orta yaşlı insanlar. Hiçbir şeyden zevk almaz, her şeye muhalefet olur, çevresindeki insanların mutlu olmasını istemez hatta onların mutsuzluğundan keyif alırlar. Hiçbir şeyi sorgulamamış, basmakalıp kurallarla yaşamış, bir kere bile çizgi dışına çıkmamışlardır. Bunlar kendi hayatlarını bile isteye hiç ettiler ve bulundukları durumda ellerinden artık hiçbir şey gelmiyor. Sonuçta kural basit; ne ekersen onu biçersin. Bunlara karşı içinde gram acıma yok.
İkinci grup ise bu insanlara muhtaç olarak ömürlerini boşa harcayanlar. Kötü bir adam/ kadının eşi veya çocuğu. Eşi tarafından hiçbir zaman güzel bir şekilde sevilmemiş, toplumsal baskılar veya maddi-manevi zorluklar yüzünden ona katlanmak zorunda kalmış insanlar. Ya da kötü bir aile tarafından geleceği baltalanmış, duygusal anlamda eksik bırakılmış, kişiliği her zaman eksik kalacak olan çocuklar. Bunlara karşı ise içimde çaresiz bir acı var.
İlk grup kendi ektiğini biçerken ikinci grup ise ilk grup yüzünden hayatını boşa geçiriyor.
İnsan hayatı anlamaya, ona anlam vermeye çalışmalı. Güzel duyguları tatmalı; yeni, güzel yerler ve insanlar görmeli. Hobiye sahip olmalı. İçinde yatan potansiyeli gerçekleştirmeli ki hayvandan bir farkı olduğunu anlasın.
Yarın hayatta olacağımız bile meçhulken, ölümden sonrası bile meçhulken, kimine göre uzun kimine göre kısa
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Tam değişti, artık düzelmek üzere diyorum ama yine her şey en başa sarıyor. Hani rüyada bir şeyden kaçmaya çalışırsın ama bir türlü kaçamazsın, koşamazsın, hep bir şeyler engel olur ya. Tam da öyle bir şeyin ortasındayım. Kendi gerçekliğimi nasıl başka şeylerle bastırmak istesem de bir yerden mutlaka patlak veriyor. Bu anı daha önce yaşamıştım, tekrar yaşayacağımı da biliyorum. Sadece sürecin içinde takip ettiğim yolları değiştiriyorum.
Bulunduğun andan mutlusundur ama geçmişte de öyle şeyler yaşamışsındır ki o anlara hapsolup çıkmak istemezsin. Ne kadar mutlu olursan ol, geçmişi düşününce bi duraksayıp bir daha öyle mutlu olamayacağın fikrine kapılırsın. Artık her şey senin için zehir olmuştur. Bunun için bulabildiğim sadece iki çıkış var. Birisi düşünmeye bile vakit ayıramayacak şekilde yoğun yaşamak, diğeri ise hiçbir şekilde mutluluğu istemeden, hazlardan uzak durarak yaşamayı benimsemek. Elbette ki keşiş olamayacağıma göre sadece birinci seçenek elde kalıyor. Bu sefer de robottan ne farkım kalıyor. Beni insan yapan özelliklerimi yok saymış oluyorum.
Konuya bir örnekle daha derin girecek olursam: Geçmişte birisinden öyle hoşlanmışsındır, onunla o kadar keyifli vakitler geçirmişsindir; zevkleriniz, fikirleriniz, hedefleriniz ve mizahınız öyle uyuşuyordur ki bundan sonra asla o kişiyle beraberken yaşadığın duyguları yaşayamayacakmış gibi hissediyorsundur ama artık bir daha olmamak üzere bitmiştir. Artık onu unuttuğunu düşündüğünde ve yeni birisinden hoşlanmaya başladığını düşündüğünde yine pat diye aklının bir köşesinde belirir. İster istemez kıyaslama yaparsın. Çıtayı zamanında öyle yükseltmiş ki her yeni gelende bir eksiklik görüyorsun. İşte bundan kurtulmak istiyorum...
Kelebeğin ömründen biraz uzun, elde olmayan sebeplerden ötürü hayal kırıklıklarıyla dolu, kendine az zaman ayırarak geçen, üstüne üstlük evrendeki büyüklüğü göz ardı edilecek kadar küçük bir gezegeni bile tam anlamıyla gezemeden mutsuz bir şekilde bitiveren bir ömür. İnsan ister istemez devamında daha adaletli ve mutlu yaşam istiyor. Belki de temelde bir Tanrı arayışına iten düşünce budur. Boşuna yaşadığını düşünmek yerine daha sonra bir mükâfata kavuşacağını düşünmek insanı bir nebze olsa da rahatlatır.
