Hiçbir zaman benden daha kötü durumda olan insanların, haline bakıp şükretmeyi beceremedim.
Zihnim hep daha fazlasını arayan, tatmin olmayan bir yapıya sahip.
Okumak yetmiyor, izlemek yetmiyor, gezmek yetmiyor... Zihnimin gidebildiği yerlere, bedenimin gidemiyor oluşu keyfimi çok kaçırıyor.
Hep "daha fazlası olabilir" diyen bir iç sesim var.
Sahi, neden daha fazlası olmasın?
H. D.