"...bir günde on yere gitmek! Vah
zavallı!" Oblomov bunları düşünerek sırtüstü yattı. Onun böyle boş düşünceleri, istekleri olmadığına,
yok yere sokaklarda dolaşmadığına, odasında uzanıp insanlık onurunu ve rahatını kaybetmediğine
şükrediyordu."
“Delilik şüphesiz aptallıktan iyidir. Delilik var
olmuş bir zekânın yok oluşudur; aptallık, var olmamış bir zekânın var
olmamağa devam edişidir. Deliliğin hiç olmazsa mazisi şanlı. Aptallığın
şerefli bir tarihi bile yok.”