sen yoktun,
tüm dünyayı değiştirebilirdim,
oysa aynalarda eskiyor yüzüm.
ne yana baksam karşımda bir anı.
meğer İstanbul ne çok benziyormuş sana..
hayvanları gerçekten de çok seviyorum. hepsini, her türünü. en acımasızı bile insandan daha zararsız. İnsandan daha içten, daha masum ve daha az yıkıcı. onlara yakın olmak her zaman mutlu etmiştir beni.
ama daha farklı ve daha güçlü iyiliklerin var olduğuna inanıyordum, inandığım şeyi de görmek istiyordum.
dünya kadına, erkeklere dediği gibi “ yazmayı seçersen yaz, benim için fark etmez “ demedi. dünya kahkahalara boğularak şunu dedi: “ yazmak mı? senin yazmandan ne çıkar?
kim suçluyor beni? pek çok kişi, kuşkusuz, ve benim için huysuz diyecekler. elimde değildi: huzursuzluk doğamda vardı, bazen altüst oluyor, acı çekiyordum..
Sayfa 98 - İndigo