Bazı kitaplar okunup bitmez; insanın içinde bir oda tutar, perdelerini kapatır ve yıllarca orada oturur. Huzursuzluğun Kitabı benim için tam olarak böyle bir kitap oldu. Pessoa’yı okurken bir yazarla değil, kendi iç sesimin benden sakladığı daha eski, daha yorgun, daha karanlık bir haliyle karşılaştım. Bu yüzden kitabı bitirdiğimde “okudum” diyemedim. Daha çok, içimden biri uzun zamandır kilitli duran bir kapıyı açtı ve hiçbir şeyi eski yerine koymadan çıktı gitti.
Bu kitap hakkında konuşmak zor; çünkü Huzursuzluğun Kitabı bir olay anlatmaz, bir insanın içindeki olayları anlatır. Bir roman gibi ilerlemez, çünkü hayat da çoğu zaman roman gibi ilerlemez. Bir yere varmaz, çünkü Soares zaten varılacak yerlerden değil, varılamayan iç bölgelerden söz eder. Bu yüzden onu okurken sayfalar arasında değil, kendi bilincimin dar koridorlarında dolaşıyormuşum gibi hissettim. Bazı cümleler bir düşünce değil, doğrudan yara gibiydi. Bazı cümlelerse o kadar kapalı, o kadar ağır, o kadar kendi içine gömülmüştü ki, Pessoa’nın dehasıyla sabrımı aynı anda sınadı.
Soares’in en büyük meselesi bence mutsuzluk değil; mutsuzluğun farkında oluşu. Çünkü mutsuz insan ağlar, susar, dağılır, sonra bir şekilde yaşamaya devam eder. Ama Soares mutsuzluğunu düşünür, tartar, inceler, ona biçim verir, onu neredeyse estetik bir alana taşır. İşte kitap burada hem büyüleyici hem de tehlikeli hale geliyor. Çünkü insan bazen acısını anlamlandırınca onu aşacağını sanır; oysa bazı acılar anlaşıldıkça daha da derinleşir.
“Hepimiz kendi dışımızdaki koşulların tutsağıyız” fikri kitap boyunca gölge gibi dolaşıyor. Ama Pessoa’nın sertliği burada: O yalnızca dış koşullardan söz etmiyor. İnsan kendi mizacının, kendi bilincinin, kendi hatıralarının, kendi algı sınırlarının da tutsağıdır. Yani insan sadece fakirlikten,
İçten’ Mücella
İnsanın iç ruhunu dinlendiren sakinleştiren bir kitap, kitabı okurken sessizliği önceleyen ve kitaba bakış akışımı değiştiren bir kitap oldu, evet kitap kalabalık ve uyarıların fazlalığı olan yerlerde okunmaz. Mücellayı sevdim , zevklerimiz benzer , otantik , kendi hallince yaşamayı özümseyen içten samimi bir kız , hani ev kızı misali , bazen annemle olan diyalogları resmetmiş okuyunca içselleştirdiğim için daha da mutlu hissettiğim Nadide eserlerden
Üçüncü Sır
Puan vermedi
"Şu hadsiz kâinâtı şenlendiren, bilmüşâhede (gözle görünen), rahmettir. Ve bu karanlıklı mevcûdâtı ışıklandıran, bilbedâhe (açıkça), yine rahmettir. Ve bu hadsiz ihtiyâcât içinde yuvarlanan mahlûkâtı terbiye eden, bilbedâhe, yine rahmettir. Ve, bir ağacın bütün hey’etiyle (yapısıyla) meyvesine müteveccih (yönelen) olduğu gibi, bütün kâinâtı insana müteveccih eden ve her tarafta ona baktıran ve muâvenetine (yardımına) koşturan, bilbedâhe, rahmettir. Ve bu hadsiz fezâyı ve boş ve hâlî âlemi dolduran, nurlandıran ve şenlendiren, bilmüşâhede, rahmettir. Ve bu fânî insanı ebede namzet eden ve ezelî ve ebedî bir Zâta muhâtab ve dost yapan, bilbedâhe, rahmettir."
Ey insan, madem rahmet böyle kuvvetli ve cazibedar ve sevimli ve mededkâr bir hakikat-ı mahbubedir. "Bismillahirrahmanirrahîm" de, o hakikata yapış ve vahşet-i mutlakadan ve hadsiz ihtiyacatın elemlerinden kurtul ve o Sultan-ı Ezel ve Ebed'in tahtına yanaş ve o rahmetin şefkatıyla ve şefaatıyla ve şuaatıyla o Sultan'a muhatab ve halil ve dost ol!
Evet kâinatın enva'ını hikmet dairesinde insanın etrafında toplayıp bütün hacatına kemal-i intizam ve inayet ile koşturmak, bilbedahe iki haletten birisidir: Ya kâinatın herbir nev'i kendi kendine insanı tanıyor, ona itaat ediyor, muavenetine koşuyor. -Bu ise yüz derece akıldan uzak olduğu gibi, çok muhalâtı intac ediyor. İnsan gibi bir âciz-i mutlakta, en kuvvetli bir Sultan-ı Mutlak'ın kudreti bulunmak lâzım geliyor.- Veyahut bu kâinatın perdesi arkasında bir Kadîr-i Mutlak'ın ilmi ile bu muavenet oluyor. Demek kâinatın enva'ı, insanı tanıyor değil; belki insanı bilen ve tanıyan, merhamet eden bir zâtın tanımasının ve bilmesinin delilleridir.
Ey insan! Aklını başına al. Hiç mümkün müdür ki: Bütün enva'-ı mahlukatı sana müteveccihen muavenet ellerini uzattıran ve senin
Puan vermedi·224 syf.·
2026 17. kitabı
Sefa Kaya; varlığı yokluğu bir babası yakın zamanda ölmüş, oğluna analık yapamamış annesi iki kızını alıp memlekete gitmiş, bütün gün depoda taşıdığı çuvallardan beli bükülmüş, küçüklüğünden kalma yaralarını silmeye, helalinden para kazanmaya çalışan bir işçi.
İzzet Can; bu yaşına kadar annesinin himayesinde gelmiş, bir hastalığı olduğuna, ona bağımlı olduğuna inandırılmış, asosyal, üniversiteyi uzaktan erişimle okuyan, kafası herkesten farklı çalışan bir genç.
Beyza Nur; üniversitede dramaturji öğrencisi, babası yıllar önce ölmüş, annesi ve kardeşi memlekette, ayakta kalmak için çalışmak zorunda olan, yurttan kovulmuş bir genç kız.
Aynı yaşlarda olan üç gencin, dünyanın ve ülkenin değişen düzenine tek başlarına uyum sağlama çabalarını ve mücadelelerini okurken arka planda patlayan bombaların gölgesinde bir seçim tantanası sürüyor. Ve o bombalardan biri gelip onların olduğu vapuru buluyor. Oyun bitiyor mu yoksa yeni mi başlıyor?
Zeynep Kaçar'ın kalemini çok severim. Yeni kitabının duyurusu beni çok mutlu etmişti. Bir solukta okudum diyebilirim kitabını, öyle özlemişim. Orjinal kurgusuyla önceki kitaplarından ayrılsa da o aşina olduğum üslubu yerini korumuş bu kitabında da. Yine çok sevdim, yine kalemine hayran kaldım. Tavsiyemdir.
__20.yüzyılın başlarında İngiliz sömürgesi altında kalan Kıbrıs'tan, çoğunlunluğu Filistin ve Ürdün gibi arap ülkelerine satılan 9.000 Türk kızının kayıp hikayesine ışık tutan kısa ama derin bir roman.
Bu kitabı okuyana kadar böyle bir şeyden haberim dahi yoktu. Bir baba hangi gerekçe ile satar kızını? "Savaşta tecavüze uğramasın, helalinden evlensin gitsin burdan. Evdekilerinde karnına fazladan lokma girsin" diyerek mi? Belki iyi bir niyet arkasına saklanarak susturmak zorunda kaldı babalar vicdanlarını. Ama kaçı bilenilirdi ki Doktor Mühendis zannedip sattıkları kızlarını alan arapların onlara türlü işk*nc* yapacağını? Hatta başkalarına satacağını... Hristiyan mezaliminden korurken Müslüman'ın müslüman'a açacağı yaraları... Kim bilir kaç kızın hikayesi yarım kaldı, kaçının kanı akıtıldı, kaçının torunları aslını kökünü bilmeden yaşıyor kim bilir hangi ülkede...
Ne acı hikayeleri var bu toprağın insanının... Ne acı hikayesi var her asırda kadınlarımızın... __
Selamın aleyküm kitabı okudum ve beğendim. Lakin bazı hususlarda eleştirilerim var. İlk olarak kitabı ben bir sahaftan aldım tabiri caizse kısa olduğu için rahat okurum bana kolaylık sağlar diye düşündüm ve bu düşüncemi doğruladı, beklentimi bu bağlamda karşıladı. Kitapta bariz harf hataları, imla ve noktalama hataları( BELKİ BASILDIĞINDAN BU YANA BAZI KURALLAR DEĞİŞTİRİLMİŞ OLABİLİR TDK TARAFINFAN ya da BAZI BASIM HATALARINDAN DOLAYI SAHAFA VERİLMİŞ OLABİLİR YANİ İKİ DURUMDA DA SORUN SADECE BENİM KİTABIMDA OLABİLİR KİMSE DARILMASIN ÜZÜLMESİN HAKKA GİRMEYELİM :))vardı bu beni istemsizce rahatsız etti. Bir diğer eleştirim ise yazar bazı yerlerde ve konularda kendini tekrar etmiş şimdi diyebilirsiniz zaten 80 sayfa kitap neyi ne kadar tekrar etmiş diye ama maalesef öyle dört beş sayfada bir aynı husustan bahsetmiş. Ha bu değil ki bahsettiği şey yanlış aksine çok doğru noktalara parmak basılmış ve yazar bütün içtenliği ile yazmış samimiyetini bütün yüreğimle hissettim. Velhasıl zihninizi rahatsız etmeyecek, sizi huzurlu hissettirecek ve Hacı Bayram Veliyi tanımanın ilk basamağı olarak çok uygun kitap. Naçizane tavsiyedir:)
ALINTILAR
"Kurtların kuzulara olan şu dostluğundaki sır; çobanın sürünün asıl sahibine olan dostluğuna bağlıdır. Yani bu hal muhabbetteki sırdır."
"İmam Rabbani'nin buyurduğu gibi: 'Şu İslam'a, cahil sofuların verdiği zararı bir kafir vermemiştir.'"
"İslam ve onun içinde ahlak fıkhı olan tasavvuf güzeldir fakat onu kirletmeye çalışanlar daima olacaktır. Onun için İslam'ı iyi öğrenecek iyi yaşayacak iyi aktaracaksınız. Yoksa İslam sizden davacı olur."
"Tasavvufun özünde miskinlik, başkasını ve müridlerini sömürerek saraylar, köşkler kurmak yoktur. Hatmelerde insanları istismar ederek onların cebine göz dikmek yoktur. İşte böyle gerçek tasavvuf
