Descartes, var olmayan bir varlığın düşünmesinin mümkün olmadığının da farkındadır. Şüphe edebilmek ve düşünebilmek için önce var olmam gerekir. Dolayısıyla ontolojik açıdan varlığım, düşünceden önce gelir. Fakat metodik şüphe açısından düşüncemin kesinliği, varlığımın ispatını önceleyebilir. 
Düşünüyorum o halde varım önermesi metodik olarak düşüncenin varlığı öncelediğini ileri sürer. Düşünen bir şey olarak insanın en açık seçik ve aracısız tecrübe ettiği şey, kendi zihni ve farkındalık halidir. Yani bir duyunun, kavramın, acının, mutluluğun yahut hazzın farkında olmak. Farkındalık anlamında düşüncenin konusu her şey olabilir. Bu manada düşünmek insanın özünü tanımlayan en temel faaliyettir.
İnsanı yok sayan varlık felsefesi kör, varlığı dikkate almayan insan felsefesi topaldır. Ne varlığa odaklanıp insanı ihmal etmek ne de insanı merkeze alıp benmerkezci bir hümanizm üretmek çözüm yoludur.