zeynep
@hellokedi
yükseklik korkusu olan bir kuşun maceraları
61 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Bu kitabı okumak için çok bekledim. Elimden geldiğince araştırmaya çalıştım. Çünkü okumadan önce kitaba hazır olmak istiyordum. Tek amacım tamamen anlamak ve hiçbir sayfanın havada kalmamasıydı. Bu
Kısa bir kitap ancak okuma alışkanlığımı geri kazanmaya çalışırken elimde birazcık süründü. Hikaye Afganistan'da geçiyor ve bir savaş ortamı var. Yatalak eşiyle ilgilenen kadını göz önüne alarak onun çevresinde gelişen olayları anlatıyor. Oldukça duygusaldı, beni hüzünlendirdi. Kesinlikle okumanızı tavsiye ederim. Ancak değinmek istediğin birkaç bir şey var. Kitap, özellikle Ortadoğu'daki kadının durumunu, psikolojisini, gördüğü baskıları ele alıyor. Birçoğumuz için tanıdık gelecektir. Ne yazık ki kız çocuklarının kaderi çoğu yerde aynı. Yatalak eşine bakan kadın, aslında bu süreçte eşiyle evlilikleri boyunca paylaşamadığı duygularını onunla paylaşıyor.
Beni en etkileyen cümle ise ise şu oldu:
Beni asla dinlemedin, bana asla kulak vermedin! Tüm bunlardan asla söz etmedik. On yılı aşkın bir süredir evli olsak da, birlikte iki üç yıl yaşadık.
Aynı evde yaşayıp birbirinden haberdar olmayan ruhlara...
Jean -Louis Fournier'den okuduğum ikinci kitap oldu. Yazarla tanışmak için 'Otopsim' kitabını seçmiştim ve çok beğenmiştim. Artık tüm kitaplarını okumadan bırakmayacağım belli oldu:)
Fournier okurken kendimi huzurlu hissediyorum, yazdığı şeyler çok tanıdık duygular olduğu için mi bilmiyorum ama sayfalar akıp gidiyor.
Kitapta hüzünlü bir hikaye anlatılıyor aslında ama yazar bunu o kadar güzel ve esprili bir dille anlatmış ki, kitabı okurken hüzünlü hikayeyi unutup çoğu zaman güldüğüm hatırlıyorum. Aynı zamanda otobiyografi olan kitap, yazarın çocukluğundan itibaren babası ile yaşadığı diyalogları, anıları bize aktarıyor. Küçük çocuğun gözünde babası hem büyük bir kahraman hem de sorunlu bir baba figürü.
Beni en etkileyen şey ise kitabın son iki sayfasıydı. Çünkü bir tarafta küçük Fournier ve babasının eski bir fotoğrafı vardı.
Diğer tarafta ise şu yazı:
Şimdi büyüdüm, yaşamın zor olduğunu biliyorum ve hayatı daha dayanılır kılmak için "kötü" yollara başvuran kimi daha hassas insanlara kızmamak gerektiğini de.
Galiba insan anne babasını anlamaya başladığında, onlara bazı konularda kızmaması gerektiğini fark ettiğinde büyümüş oluyor.
Çünkü onlar da bir zamanlar çocuktu...
Uzun süredir elimde olan eseri sonunda okudum. Geç kalmış gibi hissetmedim aslında, bence okumak için tam zamanıydı. Hikayesini az çok biliyordum fakat kitap beklediğimin dışında ilerledi.
Öncelikle
Ne umutlarla başlamıştım bu kitaba. Çok uzun süre okuma listemdeydi ve bir an önce alıp okumak istiyordum. Çoğu kişinin övgülerini de görünce iyice beklentiyi yükselttim. Maalesef pek istediğim gibi olmadı. Belki sorun benim okuma zamanımdır çünkü bu aralar kafam çok dolu. Odaklanamadım ve kitap benim için bitmeyen bir çileye dönüştü. Zaten kitabı bitirme süremden de anlayabilirsiniz. Çok akıcı bir kitap ancak benim elimde süründü resmen. Yine de yazarın başka kitabına şans vereceğim. Demek ki çok istediğimiz şey bizi mutlu edemeyebiliyormuş.
