Sadece benden aşağı olanlar beni kıskanabilir ya da nefret edebilir benden. Oysa, hiçbir zaman kıskanılan da, nefret edilen de olmadım; demek ki kimseden üstün değilim. Sadece benden üstün olanlar beni övebilir ya da küçümseyebilir. Oysa, hiçbir zaman övülen de, küçümsenen de olmadım; demek ki kimseden aşağı da değilim.
Kuştüyü yataklarında uyuyanların düşleri, toprağın üzerinde uyuyanların düşlerinden hiç de daha güzel olmadığına göre, yaşamın adaletine olan inancımı nasıl yitirebilirim?
Cemile’nin sözleri onu nasıl rahatlatmıştı. Bir insanın derin bir iç çekerek “Bunun benim için kolay olduğunu mu sanıyorsun?” demesinde rahatlatıcı, sevindirici ne vardı?