Güzel di fakat..
Kitap çok güzel ama beni rahatsız edene bir kaç şey var öncelikle Nazenin karakteri çok güzel anlatılmış duruşu hitap şekilleri tam beklediğim gibi diplomatik ve sert ama karakterin bilmediği hiçbirşey yok 10 parmağında 11 marifet gerçekten halkın sorunlarını dinlemek için gittiği en ucra köşede ki köye gidiyor ve oranın ağasının karısının doğumu başlıyor ve kendisinin ebelik eğitimi olduğu için kendisi doğumu gerçekleştiriyor çok güzel birşey ama karakter kendini bildi bileli vatanına hizmet etmek için kendini adayan geç bir hanım efendi hukuk fakültesini bitirdikten sonra kaymakamlık yapıyor ve en sonda Vali hanım olarak karşımıza geliyor bu kadar hayat temposunun içerisinde her şeyi bilip birçok şeyin eğitimini alması bana saçma geldi onun dışında ben Metehan Binbaşı ile ilişkilerinin biraz daha hızlı ilerlemesini isterdim aralarında ki bir birlerine laf sokmalarını okurken sıkıldım ama yazar hikayeyi ve tüm karakterleri çok güzel işlediği için nabızımızı da yokluyordu sürekli karakterlerin hikayesi değil kitabı bitirmemede yazarın anlatım dili beni çok merakta bırakıp bitirmem de vesile oldu umarım 2. kitap biraz daha hızlı geçer en kısa sürede 2. kitabı okuyacağım.
“Tanıdığım biri leylak çalısıdır.”
Bir kitaptan bu kadar etkilenilir mi? Etkileniliyormuş.
Çocuklar için felsefe denince çoğu kişinin aklına zor sorular, karmaşık düşünceler geliyor. Oysa Matthew Lipman, Tavşan Can’ın dünyasında bize bambaşka bir kapı açıyor. Soruların peşinden gitmenin, düşüncelerle kavga etmek yerine onlarla dost olmanın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatıyor.
Bu incecik kitap, sayfa sayısından çok daha büyük bir yere sahip. Çünkü yalnızca çocuklara değil, büyürken bazı sorularını bir kenara bırakmış yetişkinlere de sesleniyor. Tavşan Can’ın içsel yolculuğunu okurken bir noktada kendinizi de düşünürken buluyorsunuz.
Bazen bir çocuk kitabı, kalın kalın kişisel gelişim kitaplarının anlatamadığını birkaç cümleyle anlatabiliyor.
Ben Tavşan Can’dan çok şey öğrendim.
Belki siz de bir yerlerde kendi leylak çalınızı bulursunuz...
Matthew Lipman- Tavşan Can Düşünceleriyle Barışıyor
@hemdem.okur
Çocuklar İçin Felsefe: Tavşan Can Düşünceleri ile BarışıyorMatthew Lipman · Epsilon Yayınevi · 202410 okunma
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Bazı kahkahalar neşeden değil, insanlığın acısından doğar."
Bazı kitaplar vardır, okursunuz ve biter. Bazıları vardır, kapağını kapatırsınız ama içinizde bitmez.
Leonid Andreyev'in Kızıl Kahkaha'sı benim için ikinci türden bir kitap oldu.
Sadece savaşın yıkıcılığını anlatan bir eser değil bu. İnsan aklının, vicdanının ve ruhunun savaş karşısında nasıl parçalandığını gösteren sarsıcı bir çığlık...
Sayfa sayısı az olmasına rağmen okuması kolay bir kitap değil. Çünkü Andreyev sizi olayların dışından baktırmıyor; savaşın tam ortasına, insanlığın karanlık yüzüne bırakıyor.
Kitabı bitirdiğimde aklımda tek bir soru kaldı: Bir savaşın kazananı gerçekten olabilir mi?
"Kızıl kahkaha." kavramı günlerdir zihnimde dönüp duruyor. Sanki yazar, savaşın sadece bedenleri değil, insanların aklını da yaraladığını haykırıyor.
Aradan yıllar geçmesine rağmen hâlâ güncelliğini koruyan, insanı rahatsız eden ama tam da bu yüzden okunması gereken bir eser.
Bazı kitapları severiz. Bazı kitaplar ise bizi sarsar. Kızıl Kahkaha beni sarsan kitaplardan biri oldu.
Okuyanlar varsa yorumlarını merak ediyorum.
#kızılkahkaha #andreyev #kitapokuyorum #kitap @hemdem.okur
Bazı çocuk kitapları vardır; sadece bir hikâye anlatmaz, çocukların kalbine sessizce dokunur.
Bu kez Miyase Sertbarut'un kaleminden çıkan Pamir'in Parmakları ile tanıştım.
Pamir'in hikâyesi, çocuklara büyük dersler vermeye çalışmıyor. Bunun yerine; cesaretin, iyiliğin, özgüvenin ve vazgeçmemenin küçük adımlarla nasıl büyüdüğünü gösteriyor.
Sayfalar ilerledikçe şunu hissediyorsunuz:
"Bazen bir çocuğun dünyayı değiştirmesi için sihirli güçlere ihtiyacı yoktur. Kendi ellerine, aklına ve kalbine güvenmesi yeterlidir."
Sıcacık anlatımı, akıcı dili ve düşündüren olaylarıyla hem çocukların hem de çocuk edebiyatını seven yetişkinlerin keyifle okuyabileceği bir kitap.
Çocuklara empatiyi, kendi gücünü keşfetmeyi, iyiliğin bulaşıcı olduğunu, vazgeçmemeyi hatırlatan güzel bir hikâye...
Siz bu kitabı okudunuz mu?
#PamirinParmakları #MiyaseSertbarut #ÇocukKitapları #KitapÖnerisi #ÇocukEdebiyatı KitapYorumum KitapKurdu OkumaKültürü BirKitapBirDünya Kitapsever
@altinkitaplar
@hemdem.okur
Güzel ve bilgilendirici bir kitaptı. Anlatımı sade ve anlaşılır. Akıp giden ve yer yer de tebessüm edeceğiniz bir kitap. Tavsiye edilir..
“ gamın kim yükünü görmedi yer
Yemez Adem gamı gam Ademi yer”
“ verdi harâba gönlümü şu gam dedikleri
Bulunmadı bu derdime merhem dedikleri
Defi melâl kılmaya âlemde bir nefes
Çok istedim bulunmadı hemdem dedikleri”
Ekranın soğuk ışığından başımızı kaldırıp, hayatın gerçek renklerine bakmaya hazır mıyız?
Elimdeki bu yığın, sadece eski telefonlardan ibaret bir 'teknoloji çöplüğü' değil; aslında çoğumuzun çocukluğundan bugüne kurduğu mesafeli ama bağımlı ilişkinin bir özeti. Şermin Yaşar’ın Telefon Melefon Yok! kitabı ise tam bu noktada, hem çocuklarımıza hem de biz yetişkinlere; 'Ekranın dışındaki dünya, içindekinden çok daha renkli ve yaşanmaya değer' diye fısıldıyor.
Bir eğitimci ve yazar olarak şunu çok iyi biliyorum: Çocuklarımızı dijital dünyanın esaretinden kurtarmak, onlara sadece 'telefonu bırak' demekle değil, 'gel bak, burada ne güzel oyunlar/hikayeler var' diyerek gerçek hayatın çekiciliğini göstermekle mümkün. Kitap, bu konuda tam bir rehber niteliğinde; hem düşündürüyor hem de gülümsetiyor.
Ekrana hapsolmuş bir çocukluktan, doğayla, sanatla ve birbirimizle kurduğumuz gerçek bağlara geri dönmek dileğiyle... Belki de ilk adım, bugün bir kitabı eline alıp sayfalarını çevirmektir.
Sizce de biraz dijital detoksa ihtiyacımız yok mu?"
İnstagram adresim: @hemdem.okur
