Önce beni terk edenlerden, sonra da kendi terk ettiklerimden vazgeçtim. Başlarda pek umursamadığımı sanıyordum ama kırklı yaşlarıma vardığımda hayatımın koca bir çöplüğe döndüğünü fark ettim. Suçluluk ve yalnızlık duyguları içinde azap çekmeye başladım.
Reklam
Annemle ilgili daha fazla anım olsaydı bugün daha başka bir insan olabilirdim. Otuzlu yaşlarımın başında bunun üzerine epeyce kafa yordum. O dönem yaşadığım pek çok şeyi, güvensizliğimi, huysuzluğumu, yalnızlığımı, mutsuzluğumu buna yoruyor, annemle ilgili daha fazla anıya ihtiyacım olduğuna inanıyordum. Eğer benim de cebimde, aklımın kuytularında taşıyacak yeterince anım olsaydı, çocukluğumdan ve ilk gençliğimden yanıma kalanlar, beni daha güçlü, sağlam bir insan yapabilirdi.
Sebebim basitti. Madem doğur düzgün yaşayamadım ve anlaşılıyor ki kalan hayatımda da becerip yaşayamayacağım, öyleyse bu çıldırtıcı çaba neden? Vakitlice, kendi gönlüme göre öleyim de kurtulayım dedim. Ne var ki çevremdekilere anlatabileceğim, anlaşılmayı umabileceğim bir karar değildi bu.
Görmemek neyse de, düşünmemek zor işti. Hep bir yarımlık, noksanlık tadı vardı dilimde. Aklımın içine laflar doluyordu ha bire. Eşime, dostuma, mahalle terzisine, geride kalan herkese. Eski ve yeni laflar. Anlamlı ve anlamsızlar. Çoktan söylenmiş ve hiç söylenmemiş olanlar. Mektuplar.
Anlayamıyordum, neyin korkusuydu soluk soluğa gelen, ölüm korkusu mu? Zaten öleceğim diye düşündüm, ölmeye çalışıyorum zaten. O zaman niye hala içten içe beni tehdit ediyor bu sefil korku?
Reklam