Bir tür anlamsız inatla, uzunca bir süre, dikkatle intihara hazırlandım. Hayatımın tek ilgi odağı, tek eğlencem oydu, başka her şey bir başarı veya hayal kırıklığı, dinginliğin ve yatışmanın her bir anı, aşağı inerken ara sıra duran asansör gibi, gittikçe büyüyen depresyonumun geçici duruşlarıydı sadece. Öyle ki bu noktada, yolculuğun yönünü değiştirmek hiçbir şekilde akla gelmez.