Hikâyeciyim ben. Tâ ezelden tahkiyeci. Hikâye, babamın çocukluğumdaki kış gecelerinde heykat etmesi galiba. Heykat etmek: Tek pencereli kerpiç bir evden büyülü kelimelerin havalanıp kuşlarla uzak denizlere yolculuğa çıkması gibi bir şey
Seninle râbıtamız hoş bir iytilâf işte;
fakat bu râbıta hâlî-mi ruhu ezmekden?
Akşam
gurûba karşı düşündüm sükûn içinde bunu:
Fena değil sevişib ağlamak, fakat heykât,
bükâye değse hayât!
