Ümitsizliğin kitabı olarak okumaya başladım. Çok fazla alıntıladığım yer oldu. Kitabın sonralarına doğru Breurer’e fazlaca kızsam da sonradan kurgu iyi bir yere bağlandı. Kişilere duyduğumuz obsesif düşüncelerin merkezinde aslında o kişi olmadığı derininde daha farklı psikolojik anlamları barındırdığını görmüş oldum. Alıntı yazmayacaktım ama bir tane yazayım bari.. ^Yaşarken yaşayın! İnsan, yaşamını tamamlayıp öldüğü zaman, ölüm, taşıdığı dehşeti yitirir! İnsan doğru zamanda yaşamazsa, asla doğru zamanda ölemez.^