Ölüme Selam, Plath'a Saygıyla
Bu kitabı okumaya karar verdiğimde pek çok arkadaşım depresif bir kitap olduğunu, modumu düşüreceğini vs. söyledikleri için yıllarca okumamıştım. Tabii okumaktan kaçınmamda kendi depresifliğimden ve yazarın intihar etmiş olmasından kaynaklı bir çekince de vardı. Açıkçası okuyunca bende "Hıı bu muymuş yani" etkisi yarattı. Arada geçen yıllarda sanırım beklentim çok yükselmişti. Ayrıca kitap bana boğucu, depresif, melankolik gelmedi. Açıkçası sarsılmayı geçtim beni o kadar etkilemedi bile kitabın duygusal havası ve gidişatı, çünkü depresyon söz konusu olduğunda yoğun ızdırabı ya da o donukluğu, hissizliği, yaşamdan kopukluğu yansıtan daha güçlü örnekler biliyorum. Ancak bu kitabı okurken hepimiz şunu unutmamalıyız bu kitap ilk kez 1963 yılında yayınlanıyor, o yıllarda kadının toplumdaki yeri, psikoloji biliminin gelişimi, tedavi süreçleri ve buna erişim, halkın bilinç düzeyi göz önüne alınmalı. O yıllardaki bir genç kadının deneyimlerini ve duygularını yine bir genç kadın yazarın elinden okuyoruz. Bence bu açıdan bakıldığında kitap oldukça değerli eser ki 
Sylvia Plath gibi bir şairin/yazarın hayatına dair otobiyografik öğeler taşıyor. Ayrıca Amerika'da ilk feminist roman olarak da ayrı bir öneme sahip.
Sonuç olarak Plath'ın şiirlerini daha çok sevdiğime karar verdim ancak bence kitap taşıdığı özellikler bakımından okumaya değer. Şu söz için bile okumaya değmez mi: "Karanlığın sızdığını görüyor musunuz çatlaklarımdan? Tutamıyorum içimde hayatımı." Bu kitaba dair şu karşılaştırmayı yapabilmeyi çok isterdim; mesela ilk gençliğimde okusaydım ne düşünürdüm ne hissederdim ve yetişkinliğimde okuduğumda ne düşünüyorum ve hissediyorum...
Sylvia Plath gibi bir şairin/yazarın hayatına dair otobiyografik öğeler taşıyor. Ayrıca Amerika'da ilk feminist roman olarak da ayrı bir öneme sahip.
Sonuç olarak Plath'ın şiirlerini daha çok sevdiğime karar verdim ancak bence kitap taşıdığı özellikler bakımından okumaya değer. Şu söz için bile okumaya değmez mi: "Karanlığın sızdığını görüyor musunuz çatlaklarımdan? Tutamıyorum içimde hayatımı." Bu kitaba dair şu karşılaştırmayı yapabilmeyi çok isterdim; mesela ilk gençliğimde okusaydım ne düşünürdüm ne hissederdim ve yetişkinliğimde okuduğumda ne düşünüyorum ve hissediyorum...
Fyodor Dostoyevski ve 
Yeraltından Notlar
Kitabın kapagini kapatırken çok kötü duygular içerisine girdim karmaşık ne hissettiğimi bile bilmiyorum saatlerce bomboş oturup düşünme hissi oluştu o yeraltına girip notlar yazmamak icin çok direniyorum hıçkırıklar içerisinde yazıp yazıp ağlamak ne iyi gelirdi insana ama sonra dedim ki gercekleri görmeyi ver sen yine o sahte tebessüm eden maskeni tak varsın dünya seni kötü iğrenç hatta bir böcek olarak görsün bildiğinden şaşma dedim ve kapattıp rafına koydum...
Söze böyle başlıyor Dostoyevski Ben hasta yaşlı ve kötü bir adamım burası bile insanı oturup dusunmesine sebep oluyor hasta oluşuna bile tahammülü olmayan yani iyileşmek gibi bir düşüncesi olmayan bir adamın hikayesini okudum hikaye denilirse tabi baştan sona tam anlamıyla sarsıcı bir kitaptı insan hayatini sorgulamaya başlıyor kitap bitiminde kitabı bitirdim demek ne kadar doğru bilemedim kitap beni bitirdi desek daha doğru bir tabir olur gerçekleri birer birer yüze vuruşu çok kötüydü yada iyimi desem çünkü belkide biraz yeraltına insek sorunları çözeriz yada daha çok acımı çekeriz karmaşık duygular icerisindeyim. biz gerçek hayatta aynı şeyleri görüyoruz ve biliyoruz ne yapıyoruz peki ya üstünü kapayip gormemezlikten geliyoruz yada içimize ata ata kendimizi yeralti adamı gibi kanser ediyoruz.
Hayatımiza bir çok insan girip çıkıyor bu gerek arkadaş gerek akraba çevresi tahammül seviyemiz ne kadar? ben kendim için söyleyeyim herşeyi alttan ve kimseyi kırmamak için elimden geleni yapan bir insanim ama sonuç nedir hep ezilen ben oluyorum bunun yanlış olduğunu bildiğim halde malesef baskın olmayan yönümü avucumun içine alamıyorum.
İnsan evladı degilmiyiz acı çekmekten aşırı zevk alıyoruz yoksa bunun başka bir açıklaması yok yoksa niye kendimize eziyet ve hakaret edelim ki.
İşte yeraltı
Finneganın Baldızı: (+18) Bir Özet
[Hem de Ayranım Dökülmesin Babında Bir Sorumluluk Reddi]: Başta Campbell'in "A Skeleton Key to Finnegans Wake" adlı metni olmak üzere çeşitli kaynak eserlerin yalancılığını icra etmekteyim.
Şimdi...
En başta Finnegan diye bir arkadaş var, merdivenden düşüyor. Ancak o da ne: morte? Sonra curcuna kopuyor tabii, “Vay efendim, nasıl olur da bizim Finnegan ölür?” “Çünkü,” diyorlar, “Finnegan bir efsane ve efsaneler de… Bir de… Yav bak şimdi biz Allah sanıyorduk onu galiba ya; yalan olmasın, Allah da sanmış olabiliriz.” Cenazesinde ise kaç bahtın ahını aldıysa mevta bedenine içki dökülüveriyor; tabii hemen anında (ve çünkü illa ayyaşlığını yapacak ya) “Ahıağğbijm ölmedim yaubijm, içim geçmişm!” diye zıplıyor rahmetli. Gelgelelim etrafındakiler, ha merdiveni devirdi ha beynini dağıttı derken Finnegan’ın götünü toplamaktan sıkıldıkları için, “Şşş, tamam, yat, yok bir şey,” diyerek Finnegan çağını kapatıyorlar. İşte! Eşinizi dostunuzu iyi tanıyın.
Finnegan’ın anlatıda bıraktığı boşluğa bu noktada pub işletmecisi Humphrey Chimpden Earwicker’ı (HCE) alıyoruz. Bu adamın adını (paşa keyfiniz uygun görecek olursa) “Here Comes Everybody” diye de açabiliyorsunuz. Sınırsız eğlenceye merhaba. Her neyse, işte bu adam, evet, bu adam yok mu, bu adamın iki oğlu bir kızı var. Kendisi de hem Hür İrlanda devletini hem de Tanrı’yı temsil ediyor. Takılmayın bunlara; gerçek değil bunlar, edebiyat. O değil asıl bak, asıl başka ne oluyor: Bir gün bunun yolunu kesiyorlar, diyorlar ki, "Seni askerler görmüş," diyorlar, "Ha, Humprey? Mahallemizin karısına kızına sırnaşıyormuşsun. Askerler görmüş seni, şahidiz diyorlar. Açıyormuşsun, buyrun bakalım haydiiii diye sallıyormuşsun. Üç askerimiz Humprey, sallıyormuşsun! Bu da ne demek oluyor?!" İşte, kim bilir ne demek oluyor, çünkü HCE de bir türlü
hiiEdebiyat
Okuyun derim mesela ama 1-2 birlikte alın çünkü 1 in sonundan sonra 2 yi merak ediyor insan
Ben beğendim şahsen, sırada GSKK ye şans vereceğim 
Raven Suikastçısı 
Geriye Sadece Karanlık Kaldı 
Selin Solaris
Ve artık bir uygulamam var, inceleme yazarken adı kitabın adı olan birini etiketleyeceğim lütfen birkaç iletisini vb. Beğenin veya abone olun
Rowenan
Raven Suikastçısı Geriye Sadece Karanlık Kaldı Selin Solaris
Ve artık bir uygulamam var, inceleme yazarken adı kitabın adı olan birini etiketleyeceğim lütfen birkaç iletisini vb. Beğenin veya abone olun
RowenanBana dokunma #51000Kitap
“𝘏𝘦𝘳 𝘴𝘢𝘣𝘢𝘩 𝘬𝘦𝘴̧𝘬𝘦 𝘰̈𝘭𝘴𝘦𝘮 𝘥𝘪𝘺𝘦 𝘶𝘺𝘢𝘯ı𝘺𝘰𝘳𝘶𝘮. 𝘉𝘶 𝘩𝘢𝘺𝘢𝘵𝘭𝘢, 𝘣𝘶 𝘨𝘶̈𝘯𝘭𝘦𝘳𝘭𝘦 𝘢𝘳𝘵ı𝘬 𝘩𝘦𝘳𝘩𝘢𝘯𝘨𝘪 𝘣𝘪𝘳 𝘣𝘢𝘨̆ı𝘮 𝘰𝘭𝘮𝘢𝘴𝘢 𝘥𝘪𝘺𝘦.”
Yᴀʀıɴ, ɢᴏ̈ɢ̆ᴜ̈s ɢᴇʀᴇᴄᴇɢ̆ɪᴍɪᴢ ᴀᴄıʟᴀʀ ᴠᴇ ʏıᴋıᴍʟᴀʀ ʏᴀşᴀɴᴀᴄᴀᴋ. Yᴀʀıɴ ʙᴀᴍʙᴀşᴋᴀ sıᴋıɴᴛıʟᴀʀʟᴀ ᴋᴀʀşıʟᴀşᴀᴄᴀɢ̆ıᴍıᴢ ʏᴇᴘʏᴇɴɪ ʙɪʀ ᴅᴏ̈ɴᴇᴍᴇ ɢɪʀᴇᴄᴇɢ̆ɪᴢ. Bɪʀ ᴅᴜ̈ɴʏᴀ sᴀᴠᴀşıɴıɴ ᴇʟɪ ᴋᴜʟᴀɢ̆ıɴᴅᴀ. Hᴀʏᴀᴛʟᴀʀıᴍıᴢ ɪᴄ̧ɪɴ, ᴛᴜ̈ᴍ ᴅᴜ̈ɴʏᴀ ɪᴄ̧ɪɴ sᴀᴠᴀşᴀᴄᴀɢ̆ıᴢ. Şᴜ ᴀɴ, ʙᴇʟɪʀsɪᴢʟɪᴋ ʙᴜ̈ʏᴜ̈ᴋ. Aᴍᴀ ʙᴜ ᴀᴋşᴀᴍ ᴋᴜᴛʟᴀᴍᴀ ʏᴀᴘᴍᴀʏı sᴇᴄ̧ɪʏᴏʀᴜᴍ. Kᴜ̈ᴄ̧ᴜ̈ᴋ ʙᴜ̈ʏᴜ̈ᴋ ᴛᴜ̈ᴍ ᴍᴜᴛʟᴜʟᴜᴋʟᴀʀıᴍıᴢı ᴋᴜᴛʟᴀʏᴀᴄᴀɢ̆ıᴢ. Dᴏɢ̆ᴜᴍ ɢᴜ̈ɴʟᴇʀɪɴɪ, ɴɪşᴀɴʟᴀʀı. Mᴜᴛʟᴜʟᴜɢ̆ᴀ ᴢᴀᴍᴀɴ ᴀʏıʀᴀᴄᴀɢ̆ıᴢ. İᴄ̧ɪᴍɪᴢɪ ɴᴇғʀᴇᴛʟᴇ ᴅᴏʟᴅᴜʀᴜʀsᴀᴋ ᴢᴏʀʙᴀʟıɢ̆ᴀ ᴋᴀʀşı ɴᴀsıʟ ᴀʏᴀᴋᴛᴀ ᴅᴜʀᴀʙɪʟɪʀɪᴢ? Yᴀ ᴅᴀ ᴄ̧ᴏᴋ ᴅᴀʜᴀ ᴋᴏ̈ᴛᴜ̈sᴜ̈...
İᴄ̧ɪᴍɪᴢ ʙᴏᴍʙᴏş ᴋᴀʟıʀsᴀ.
Selamlar. Sonunda bu seride sona yaklaştığım için çok mutluyum. Sona 1 kitap kaldı, tabii novellaları saymazsak.
Bu kitabın çoğu geçmiş sahnelerden oluşuyor. Yani flashback sahneler çok görüyoruz. Neredeyse yarısı öyle. Birde önemli olan şey bütün sırların açılması, artık üstü örtülü bir olayımız kalmadı. 6cı kitapta olay kapanıyor, şükür. Seri hakkında yorumu da son kitaba saklayacağım. Bitirdikten sonra bir seri yorumu gelicek mutlaka.
Okumak isteyenlere keyifli okumalar>3
Kitaba sıfır beklentiyle başladım ve beklediğimden daha çok beğendim
.
Özelliklede bu yazarın diğer kitaplarından nefret eden biri olarak aşırı şaşırdım. Romance kitaplarından beklediğim her şey vardı. Hatta bir ara sohbetleri o kadar hoştu ki yani dedim bunu ilk defa bir kitapta görüyorum. Neyse ilişkileri bence yavaş yani aslında olması gereken şekilde ilerledi. İlk birbirilerinden hoşlanmaları sonra sonra işlerin fiziksele dönüşmesi felan hoştu.
Tek kötü hatta beni sinir eden kısmı *spoiler* adamın ciddi ciddi kadını terk etmesi. Yani terk etmek mi denir ne denir bilmiyorum, bildiğin ben seninle ilişkim olduğunu kabul etmektense ayrılırım diyor adam ve gerçekten de ayrılıyorlar. Romantik kitaplarda ya işte biz sevgili değilizde işte takılıyoruz ayağına birbirilerine aşık olduklarını okumaktan nefret ediyorum. Yani yazarın dram kasmaya çalıştığı fazla belli ve her kitapta bu olunca kabak tadı vermeye başlıyor.
Adam ciddi ciddi hani seninle ilişkim olduğunu kabul etmek yerine seni terk ederim dedi.
Yazar kötü yazdı diyemeyeceğim ama kadın karakterin açısından daha çarpıcı bir şeyler beklerdim açıkçası. Yani adam seni ön planda tutan, sana gerçekten değer veren önemseyen biri olduğu için ondan hoşlanıyorsun ama adam seninle ilişkisinin olduğunu bile kabul edemeyecek kadar korkak.
Yazarın bu bütün olaylarıda paldır küldür son 50 sayfaya sığdırmasını da anlamadım. Yaz orada adamın ne kadar aşık olduğunu kız için herkesi karşısına aldığını al sana şahane bir başyapıt ama yok illa 400 sayfalık yazılan inşa edilen aşkın içine edecekler.
Neyse kısaca iyi yönleri aşklarını hissettim yani hoş yazılmıştı. Sohbetleri, ilgi alanları felan ama ay ben son olayı aşamadım hala. Tiksindim yok ben sevmediğime karar verdim. Hatırladıkça sinirleniyorum. Hıi
