Boşluk, çoğu insana göre hiçbir şeye benzer. Hiçbir şey, hiçbir şeydir; ne iyi ne de kötü. Ancak bir insanın içindeki işleyişte, hiçbir şey kesinlikle bir şey demektir.
Bir çocuğun ebeveynleri ölürse, o çocuğun çok büyük üzüntü, büyük bir kayıp ve muhtemelen depresyon yaşayacağını herkes çok iyi bilir. Hiç kimse bir çocuğun başarı için ebeveynlerini kaybettiğinde de durumun aynı olacağını düşünmez.
Bütün ebeveynler, çocuklarını gerçek bir zarara yol açmadan yetiştirmek için ara sıra duygusal ihmalde bulunur. Bu durumsa sadece çocuğun duygusal anlamda ‘aç kalması’, aşırı olduğu zaman bir sorun haline gelir.