" Bana benziyordu, biliyor musun? Onun da gülünce gözleri kısılırdı. Kaşlarını çatınca iki kaşının ortasında ince bir çizgi belirirdi. İkimiz de sinirli olduğumuz anlarda kabuğumuza çekilir, birbirimizi kırmamak için uzak dururduk. Benim gibiydi... O kadar benim gibiydi ki bazen ben onu düşünmeden O beni düşünürdü. Nasıl? Nasıl özlemem şimdi onu?
" Hayır, ben dünyaya bir kez geldim ve bir daha da gelmeyeceğim: 'Genel mutluluk' falan bekleyemem... Ben kendim için yaşamak istiyorum, yoksa hiç yaşamayayım daha iyi."