"ben ağlamam." dedim kendime. "kurutamam gözyaşlarımı çünkü. başlarsam duramam diye ağlamam. bütün damarlarım, bütün kemiklerim çıkar gözpınarlarımdan. geriye bir tek derim kalır..."
kim kimi duymuştu ki zaten, bugüne kadar? kim kimin çığlığına koşmuştu ki? komşularının hıçkırıklarını duymazdan gelen insanların kaderinde sessizce ağlamak vardı. dünyada yardım istenecek kimse yoktu. hiçbir zaman da olmamıştı.
yazdıklarım bana çok yardımcı oluyor. bu kesin. çünkü kağıtlara dökülen her kelime beynimden akıp giden bir hücre gibi... yazdıklarımı hatırlamıyorum, düşünmüyorum bir daha. içimde hiçbir fikir tohumu kalmayana kadar yazmak istiyorum. bitip tükenmek. tek isteğim bu.