Mezun olmaya bu kadar yakınken yemin törenime saatler kalmışken yokluğunu ilk defa bu kadar hissediyorum yaslanacak bir çınarımın olmaması herşeyi tek başıma yapmanın verdiği hüzün burukluk ve yarım kalmışlık canımı ilk defa bu kadar acıtıyor ilk defa bu acıyı bu kadar derinlerimde hissediyorum 4 yaşındaki kızın büyüdü hayal ettiğin gibi hemşire oluyor. Canım çok yanıyor. Keşke görebilseydin. Keşke çiçeğimi sen verseydin. Diplomamı alıp sana koşarak gelseydim sarılabilseydim seni seviyorum babacım .
Sevginin Aynasında Kendi Özünü BulmakDuygu ve Düşünce
Sevdanın Derinliklerinde Kaybolurken, Kendi Ruhumun Yansımalarını Senin Gözlerinde Keşfetmek İstiyorum.
En Saf Hâlimi Senin Sevginle Yeniden İnşa Ediyor, Kaybettiğim Parçalarımı Senin Kalbinde
Ben iyi değilim Bilge, seni son gördüğüm günden beri gözüme uyku girmiyor diyebilseydim. Gerçekten de o günden beri gözüme uyku girmeseydi. Hiç olmazsa arkamda kalan bütün köprüleri yıktım ve şimdi de geri dönmek istiyorum, ya da dönüyorum cinsinden bir yenilgiye sığınabilseydim. Kendime, söyleyecek söz bırakmadım. Kuvvetimi büyütmüşüm gözümde. Aslında bakılırsa, bu sözleri kullanmayı ya da böyle bir mektup yazmayı bile, ne sen ne aşk ne de hiçbir şey olmadığı günlerde kendime yasaklamıştım. Sen, aşk ve her şeyin olduğu günlerde böyle kararlar alınamazdı. Yaşamış birinin ölü yargılarıydı bu
kararlar. Şimdi her satırı, “bu satırı da neden yazdım?” diyerek öfkeyle bir öncekine ekliyorum. Aziz varlığımı son dakikasına kadar aynı görüşle ayakta tutmak gibi bir görevim olduğunu hissediyorum. Çünkü başka türlü bir davranışım, benimle küçük de olsa bir ilişki kurmuş, benimle az da olsa ilgilenmiş insanlarca yadırganacaktır. Oysa, sevgili Bilge, aziz varlığımı artık ara sıra kaybettiğim oluyor. Fakat yaralı aklım, henüz gidecek bir ülke bulamadığı için bana dönüyor şimdilik. Biliyorum ki, bu akıl beni bütünüyle terk edinceye kadar gidip gelen aziz varlık masalına kimse inanmayacaktır.
Oğuz Atay
Kalbime Yazılan Ders
Sanırım artık bu dünyadaki imtihanımın ne olduğunu hissediyorum.
İnsanın bazı sınavları sessiz gelir; ne bir adı vardır ne de anlatılacak bir hikâyesi. Sadece kalbinin en derin yerine dokunur ve her gün biraz daha ağırlaşır. Gülümserken bile içinde eksik kalan bir şeyler vardır. Belki de bazı imtihanlar, taşıdığımız yükün ağırlığında değil; o yükle yürümeye devam edebilmemizdedir.....
