Reklam
Kitap çok umut vaat eden bir şekilde başlıyor. Dünyanın kurgusu ve karakterlerin etkileşimleri güzel yazılmış. İnsanların ruhları bağırsaklarında yer alıyor, ölmelerinin ardından bağırsağa yerleşerek cesedi kontrol edebilen başıboş ruhlar var. Yazar tamamen yeni bir tanrı sistemi ve sadece belirli şekillerde girilebilen mitolojik bir bölge oluşturmuş; cesetlerle savaşın var olmasına adapte olmuş, mezarcıların ve ve koruyucu bekçilerin önemli meslekler olduğu bir dünya var. Ama kitabın ortalarında romantizmin ön plana geçmesinin ardından kurgunun kalitesinde büyük bir düşüş yaşanıyor.
Olay örgüsünde çözüme kavuşması gereken iki "çatışma" var, ana karakterler Hart ve Mercy'nin aşk hayatındaki sorun ve ölü bedenleri ele geçiren ruhların saldırılarının artmasının ardındaki gizem. İkisi de oldukça zayıf bir şekilde çözülüyor. (Spoiler - Bölgedeki en büyük tehdit ve en öncelikli gündem olan saldırıları, bir mezarcının kar etmek için oluşturduğu ortaya çıkıyor ve Mercy bunun toplam 4-5 sayfa içinde çözüme kavuşmasını sağlıyor.)
Kısacası, oluşturulmuş dünya çok güzel bir potansiyele sahipken kitap ne yazık ki vasat altı bir şekilde bitiyor. Akıcı olduğu ve karakter etkileşimleri doğal ve eğlenceli olduğu için vakit geçirmelik okunabilir.
On sene önce başladığım bir yolculuğun sonu. Böyle bir maceranın ardından insanın hislerini anlatabilmesi imkansız derdim - işte Justin Cronin o hisleri de kelimeye dökebilecek türden bir yazar. Bin senelik bir hikayeyi yazabilen de o sonuçta. Bu kadar derin bir atmosferi ve şiirselliği olan apokaliptik bir seri okuyabilmek büyük zevk. Yazar o kadar ustaca anlatıyor ki sanki Amy'nin kendisi, sanki insanlığın aniden yok olmakla yüzleştiği o dönemde, boş şehirlerde senelerce yalnız başına dolanıp geçmişi içinde hisseden kişi o.
Aynalar Şehri, tema olarak ilk kitap Hiçlikten Gelen Kız'a benziyor. İnsanlığın hayatının bir anda sıfırlanması var yine, ve kurtuluş umudunu taşıyan tek bir gemi. Bu sefer sayfalarda ilerledikçe nihai sonun yaklaştığını bilmenin verdiği ağırlıkla birlikte. Sonu da kırgınlıklarla dolu ama her zamanki gibi hiç hayal kırıklığına uğratmayan türden.
Önceki kitaplarda da olan "Kuzey Amerika Karantina Periyodu Konulu Üçüncü Küresel Konferans" kesitlerinin dünyanın diğer ucunda ayakta kalmış ülkelerde yapıldığını, virüsün yalnızca Kuzey Amerika'yı bu kadar şiddetle vurmuş olduğunu canlandırıyordum. Bu konferansı yapanların aslında o gemiye binmiş kişilerin soyundan gelenler olduğunu, gerçekten de insanlığın neredeyse tükenmesinin hikayesini okuyor olduğumuzu algılatmak yazarın ustalıkla yaşattığı son kavrayış anlarından biri oldu.
Ne diyebilirim ki, hep benimle kalacak bir seri.
Amy, Peter, Alice, Michael, Sara, Hollis, Caleb, herkes, artık dinlenebilirsiniz.
