Bu kitap için çok güzel incelemeler yazılmış, ben birkaç düşünce ekleyeyim.
Kitapta, evrende başlayan bir değişim sonucu ortaya çıkmış, durdurulamaz ve kaçınılamaz görünen bir "kristalleşme" afeti var. Var olan yaşayışı yok edeceği ve her şeyi durağan bir halin içinde sonsuza dek sabit tutacağı için afet kelimesini kullandım, ama karakterlerin bu kristallere çekilmesinde gösteriliyor ki bu aynı zamanda büyüleyici, eşsiz, ve yaşamı zamanın tutsaklığından kurtaran bir değişim.
Kitapta da bunun psikolojik boyutu ele alınıyor. Ordu ve bilim insanları seferber olmuş tabii, ama biz halktan insanların kristalleşmenin gittikçe yayıldığı arazideki etkileşimlerini okuyoruz. Bu noktada belirtmem gerek ki karakterlerin hikayeleri bence çok kopuk ve havada kalmıştı. Aslında bütün kitap, insanlığın hayatı kavrayışının kökten değişimine yol açacak bir olaya yer verildiği halde bu olayın çok kıyısında, çok küçük bir ölçeğinde kalmış hissi veriyor. Kısa bir kitap zaten ama, betimlemeler ve temel konu çok güzel olduğu halde konunun işleyişinin zayıf olduğunu düşünüyorum.
deadendfollies.com/blog/book-revie... > öte yandan bu sitedeki açıklama havada kalmışlığı benim için biraz azalttı. Her şeyin kristale dönüştüğü ormanda gördüğümüz karakterler bir rahip (din), bir mimar (sanat) ve doktor (bilim). Böylece dönüşümü çeşitli perspektiflerden görmüş oluyoruz. Pek çok şey yine de açıklamasız kalmış olsa da, okurken kristallerin parlaklığını ve soğukluğunu, ölümsüzlüğe uzanan rüya gibi bir alemi hissetmek için okumaya değer sanırım.
Reklam
Glimmung denen bir yaratık, galaksinin her yerinden canlılarla iletişime geçer ve onlara iş teklif eder. Yapmak istediği, yaşadığı gezegendeki su altına gömülmüş katedrali yüzeye çıkarmaktır. Joe da -artık tek dilin İngilizce olduğu ve adına İngilizce denmediği- Dünya'da yaşayan bir çömlek tamircisidir ve -katedralden çıkarılacakları tamir etmesi için- iş teklifi alanlardan biridir. Dünya'da artık tamir edilecek çömlek kalmadığı için yaşama amacını kaybetmiş gibi hissetmektedir ve teklifi kabul eder. Devasa ölçekteki işin önündeki engellerden biri şudur ki, o gezegende olacak her olayın yazıldığı durmadan yenilenen bir "kader" kitabı basılmaktadır ve kitaba göre Glimmung amacında başarısız olacaktır.
Konu basit ve tek yönlü görünüyor ama okudukça çok farklı bir hikaye ortaya çıkıyor. Her varlığın karşı-varlığı olması, yaşama amacı aramak, eski tanrıları geri getirmeye çalışmak, başarısızlıktan korkup kolektif olarak bir amaç için çalışmaya sığınmak gibi konular ve felsefi tartışmalar var. Olaydan çok bu tartışmalar kitabı ilerletiyor.
Ama benim kitapta sevdiğim şey oluşturduğu evrendi. Dünya'da geçen zamandan başlayarak ileri teknoloji seviyesinde oldukça otonomlaşmış toplumlar olduğunu görüyoruz, ama bilinçli varlıklar hala temel şeyleri arıyor, sabahları yataktan kalkmak için bir sebep gibi. Her cümleyi anladığı halde ona bir şey yaptırmak için cümleye "Willis" diye başlanması gerektiğinde ısrarcı olan robot Willis, engin veritabanına erişim hakları olduğu halde bunu ücretsiz olarak günde sadece belli sayıda kullanmalarına izin verilen insanlar, her gece herkese aynı rüyanın gösterilmesi, Dünya'da çok fazla insan ve işsizlik olduğu için Dünyalılara robot -yapay zeka- üretiminin imkansız olduğu yalanının yedirilmiş olması gibi ayrıntılarla sevdim kitabı. Ama
Glimmung onlara, "Gerçekten sadece bununla mı ilgileniyorsunuz?" diye sordu, "Kendi kişisel güvenliğiniz mi?"
Joe, "Doğru," dedi, bunu söylerken de kendini bir garip hissetti. Böyle söyleyerek Glimmung'un beraberinde getirdiği adanmışlık atmosferini ortadan kaldırmıştı. Ortak çaba yerine, bireysel yaşamları her şeyden önemli hale gelmişti.
Reklam