"Gün batımım," diye fısıldadı Ye. "İnsanlığın gün batımı."
Trisolarisliler, böcek dediği Dünyalıyla ilgili bir gerçeği unutuyor: Böceğin üstesinden savaşla gelemezsin.
Ye'nin aklında, geçen bu aylar sanki başkasına ait gibiydi, tıpkı bir tüy gibi başka bir yaşam kesitinin içine sürüklenmiş ve o hayatı yaşamış gibiydi. Bu dönem onun hafızasında klasik resimlerle yer etmişti. Çin fırça resimleri değil, Avrupa yağlı boya tablolarıyla. Çin fırça resimlerinde çok sayıda boşluk vardı, ama köydeki hayatta hiçbir boşluk yoktu. Klasik yağlı boya gibi yoğun, zengin ve katı renklerle doluydu.
Maddenin temel doğası gerçekten de kanunsuz olabilir miydi? Dünyanın düzeni ve istikrarı evrenin bir köşesinde oluşan geçici bir dinamik denge ya da kaotik bir akıntıda kısa ömürlü bir anafor olabilir miydi?