Reklam
Güvenilirliğin sınırlarını yıktı, deniyordu haberlerde, gerçi hayatta pek çok şey güvenilirlik sınırlarını yıkıyordu ya. Hayatın tüm meselesi, yavaş yavaş anlıyordum ki, güvenilirliği yıkmaktı.
Ancak şimdi ne bir kavga olmuştu ne hesap sorma, ne birbirinin eksikliklerini kötüleme ne de karşılıklı suçlama.
İç sıkıcı bir kitap. Kuzey İrlanda'da 1970'lerde yaşanan olayları bu kitap vasıtasıyla araştırıp öğrendim, korkunç bir dönem olduğuna eminim ama kitapta öyle tekrarlı bir şekilde, öyle bir his vererek anlatılmış ki bazı noktalarda "tamam en mağdur sensin" düşüncesine kapıldım. Kitabın çok ilginç ve akıcı olduğu kısımlar, çok güzel betimlemeler de var, hatta kitabı bitirdikten sonra gördüğüm çeşitli şeyleri içimden daha edebi betimleme eğilimine yakalandım. Ancak bunun dışında çok yorucu bir kitaptı, durmadan yapılan siyasi/geleneklere ilişkin açıklamaların yanı sıra anlatıcının kesinlikle her şeyi bilmeyen bir genç olmasına karşın toplumdaki her şeyi analiz etmiş ve çözmüş gibi anlatmasını da rahatsız edici buldum. Sorunlu bir dönemde, sorunlu bir ailede yaşamış birinin bakış açısından gördüğümüzün ve anlatıcının söylediklerinin mutlak gerçekler olmadığının ayrımı yapılsa bence daha iyi olurdu. Hatta, kitap büyülü gerçekçiliğe yaklaşsa ve o mağduriyet yarışında olma hissi olmasa çok daha ilginç olma potansiyeline sahipti. Güzel ve kötü kısımlarıyla ilginç bir karışım oluşmuş, ama bunaltıcı üslubun yanı sıra içerdiği kötü olayları da göz önünde bulundurunca bu kitabı okumasam daha iyi olurdu diye düşünmeye yaklaşıyorum.
Reklam