Diğerleri bata çıka ilerliyorlardı, ama neye doğru, bilmiyorlardı. Kuzeydeki Son Savaş'a, her ne anlama geliyorsa. Son Savaş umut değildi. Son Savaş ölümdü. Ama olunacak yerdi, gidilecek yerdi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
relatable
O çaresizlik sizi ezebilirdi. Ama bir şey -herhangi bir şey yaratma eylemi- o duyguyla mücadele ediyordu. Onunla mücadele etmenin bir yolu buydu. Kimsenin adını ağzına almadığı varlıkla.
körlüğün tuhaf bir türü
İnsan aklının ne kadar karmaşık olduğunu bilmesek, aklına geleni özgürce yapan bu genç kızın annesine ve babasına karşı duyduğu bu büyük sevgi, birileri çıkıp bu iki davranışın şimdiye kadar birbiriyle hiç çelişmediğini, bundan böyle de hiç çelişmeyeceğini daha önce söylemiş olsa bile, bizi şaşırtırdı.
Kitapla ilgili çok şey yazılmış, ben kendi düşüncelerimi not almak adına bunu yazıyorum.
Kitapta noktalama işareti olarak virgül ve nokta kullanılması, okumayı zorlaştırmış olması eleştirileri bir yana, bence kitapta çok duygusuz bir atmosfer oluşmasına neden olmuş. Bütün olayları ben de vicdanen kör olmuş gibi, fazla duyguya kapılmadan nötr bir bakış açısıyla okudum. Bunun dışında kitapta hemen dikkatimi çeken şeylerden biri yönetimin sarsaklığıydı. Bir devlet var, körleri karantina altına alan devlet bu. Ancak devlet varken insan hakları nasıl bu kadar ihlal edilebiliyor? Karantinayı sürdüren ordu, körleri öldürme konusunda hiçbir çekince hissetmiyor. Bireyleri hiçbir koruma altına almamış bir devlet nasıl var olmuş, ben aklımda canlandıramadım. Hem salgını önlemeyi bir görev olarak gördüğünü ilan eden, halkın gözündeki görünüşünü önemseyen, hem de ordudakilerin bu şekilde bir zihniyete sahip olabilmesine yol açan bir ortam oluşturan bir devlet bana tutarlı gelmedi. Bununla birlikte karantinadaki körlere bazen yemek verilmemesi ya da yetersiz şekilde verilmesinde de yönetimin amacını anlayamadım. Belirsizlik ortamını oluşturarak insanların içindeki kötülüğü tamamen ortaya çıkarabilmek için yazarın kullandığı bir araç hissini verdi.
Kitapta asıl anlatılmak istenene, felsefi kısmıyla ilgili düşüncelere gelirsek, ilk sorum yazarın şehla çocuğun annesi hakkında yazdığı "Annesi yanında yoktu, doktorun karısı kadar kurnaz davranamamış, kör olmadığı halde kör oldum demeyi akıl edememişti." cümlesiyle oluştu. Yazar burada ironi mi yapıyordu emin olamıyorum, kitabın devamına bakarsak bu anneden de böyle bir fedakarlığa dair beklentimiz az olmalı, insanın bencilliğini anne-çocuk bağıyla bile yenmesi mümkün olmayabilir. Beni soru sormaya gerçekten iten ilk kısım ise
