Gevşeme. Sakın göz bağını çıkarma.
Yaratıklar ortaya çıktığından beri, on yedi senedir, hayatının her anını bu direktiflerle yaşayan Malorie'nin yeni dünyayı kabullenme süreci etkileyiciydi. İlk kitaptaki dehşet kaynakları, bu kitapta gözlemlenecek şeylere dönüşüyor. Dehşet hala orada, özellikle de Malorie'nin gözünden bakarken. Ama dünyanın çeşitli yerlerinde hayatta kalanların yaratıkları anlamaya çalıştığını, -genellikle delirmeyle sonuçlanan- deneyler yaptıklarını, tekrar çalışan bir tren olduğunu vs. görünce böyle bir dünyaya doğmuş çocukların gözünden, dünyayı neredeyse normal kabul edebiliyoruz.
İnanılmaz bir şekilde son yirmi sayfada çok fazla şey gerçekleşiyor. Ama yine de o kadar aceleye getirilmiş gibi hissettirmedi. Bence, devamını kendi kendimize düşünmeye devam edebilmemizi sağlayan güzel bir sondu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
He found himself weeping. Not for the future or for the emperor. These were the tears of a man who saw before himself a masterpiece.
"People," Shai said, "by nature attempt to exercise power over what is around them. We build walls to shelter us from the wind, roofs to stop the rain. We tame the elements, bend nature to our wills. It makes us feel as if we're in control. Except in doing so, we merely replace one influence with another. Instead of the wind affecting us, it is a wall. A man-made wall."
"We may feel in control, but we never truly are unless we understand people."