Mîrê EvînêKurdî
Gerçi bilbil cewherê zatê gul e
Lê gulê rewneq ji `işqa bilbil e
Guh de zikrê hal û coşa badeyê
Wê bi bilbil ra dixwînit bilbil e
Sosinan sed reng-i avêhtin kemend
Wan nego dil bendê tayek sinbil e
Sinbilan seywan li dêmê taze kir
Afitab îro di Birca sinbil e
Qet verêkê vê demê hadir dibit
Qisseya feslê ne karê sinbil e
`Er`erên rengîn ji tayên sor û zer
Qumriyan sed reng-i şîrîn xulxul e
Remzeya `işqê ji bala hate xwar
Qudsiyan avêhte çerxê xulxul e
Min di dil nasorekê da hestiyan
La cerem hêj neş`eya daxa kul e
Bilbil û perwane ew feşl û dem in
Cinsê `işqa min tinê derdê »kul« e
Nêrgiza nazikqed û şehlaya mest
Dîn kirim ez bilbilan sewda gul e
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Feratê Dengizî - MikurhatinKurdî
"Bi vê kawikiya xwe yî bêsiûd;
Li ber lingên we gunehê xwe dibêjim;
Ji lewra ji we hezdikim.
Ne caîze boy navê min, ne ji bo emrê min…
Pêwiste biaqilbim hêj bêhtir..!
KEVIRÊ REŞ Û QEŞA
Nefesa Çiyê
Dema ku bayê sîsarkê ji lûtkeya Qerejdaxê qut dibû û xwe berdida nava deşta Diyarbekirê, ne tenê hewa bû ya ku diherikî; ew giyanekî kevnar, xezebekî razayî bû ku şiyar dibû. Çiya, ew volkana vemirî ya ku bi hezaran salan kevirên xwe yên reş mîna toximên êşê li ser vê axê reşandibû, îcar hilma xwe ya qerisî li ser gundê Xirbê vala dikir.
Gund, di navbera wan kevirên bazalt ên reş de, mîna birîneke ku qalik girtiye, bêdeng û melûl sekinîbû. Zivistan ne bi berfê dihat vê carê; bi bêdengiyeke giran, bi seqemekî ku heta moxê hestiyan dikişiya dihat. Ezman ne şîn bû, ne jî reş; rengekî gewr, rengekî hesinî girtibû. Ew ewrên stûr ên ku li ser serê minareya gund kom bibûn, ne mizgîniya baranê, lê ya qiyameteke sar didan.
Li gund, jiyan ber bi hundir ve dikişiya. Mîna ku xwezayê fermanek dabû û her tiştî guh dabû wê fermanê: "Bisekinin û xwe biparêzin."
Apê Hamo, li hewşa mala xwe ya ku dîwarên wê nîv keriye û nîv beton bûn, sekinîbû. Destên wî yên qelişî, di bêrîkên çakêtê wî yê kevn de bûn. Çavên wî yên ku di bin vê sermayê de biçûk bibûn, li asoya dûr, li wê xêza ku erd û ezman digihîştin hev, mêze dikir. Wî, bi tecrûbeya xwe ya heftê salan dizanî; ev ba, ne bayê xêrê bû. Bêhna hewayê guherîbû. Bêhna axê çûbû, şûna wê bêhna "hesin" û "kewkurtê" hatibû.
"Zemherî..." got Hamo bi dengekî nizm, mîna ku bi xwe re bipeyive. Dengê wî di nav fitîna bayê de winda bû. "Îşev kevir jî dê biqelişe."
Li kolanên gund, in cin tune bûn. Tenê car caran dengekî "trak" dihat bihîstin; ew dengê tahtên reş bû ku ji ber sermayê teng dibûn û diçiriyan. Mirîşk û elok zûda xwe spartibûn kuncikên kadînan. Kûçikê gund, Qes, li ber deriyê mala muxtar xwe gilover kiribû, pozê xwe xistibû bin dûvê xwe û tenê bi nefesa xwe hewl dida xwe germ bike. Car caran guhên xwe bilind
EfendinoKurdî
rahijin teşkên xwe
rahijin kincên xwe, postalên xwe û şivqeyên xwe
çiyê we hebe li ser vê axê û we çi anîbe bi xwe re:
tenq, top, tiveng, teyare…
û we çi ava kiribe: dibistan, qereqol, dadgeh
û hepsên bêdergeh, zîndan û asaqgehên têrguneh
û jinên xwe jî esseh efendîno, zaruyên xwe jî :
hebe pîç û bêjiyên ji xwe jî
û kuçikên xwe jî bibin, pisîk û çivîkên xwe jî
û ala xwe jî ji bîr mekin efendîno, ala xwe jî
tiştekî, tiştekî nehêlin ji kerema xwe…
hûn ê biçin
hûn ê pişta stûyê xwe bixurînin û biçin
hûn ê biniçniçin û hûn ê biçin!
biçin: berî kuç û kevir di we werbin
biçin: berî ku dayikên kitansipî tû bikin ser çavên we
û hêj ku agir vêneketiye j” agir:
hima niha, vê kêlîkê, ji vir
rahijin teşkên xwe
û biqeşitin ji vir, efendîno!
hûnê biçin efendîno, hûnê biçin
berî ku hûn bisekitin se se
hima rahijin teşkên xwe
û
biqeşitin!
Arjen Arî
Arjen Arî
#k:451306ez aşvanekî bê gund
û bê eşîr,
min aşê xwe li ser sînorê şermê ava kir
bayê mirovahiyê lê da û xira kir.
têr bi têr barên gênim
di ber derê aşê min ra diçin
û neyarên vî welatî
kerek nanê ceh
ji min hemete dikin.
û hembêza min
hêj tijî agir."