Kübra
@hkubra5
Aynı sebepten dolayı, zevkleri ve düşük kapasiteleri onları yüzeysel yapan ve gerçek duygularının ne olduğunu öğrenmek için kendi derinliklerine inmeyen maddeci kişiler de pek çok ilgi alanları varmış gibi görünmesine rağmen çoğu zaman hayatlarının ortasında aptal ve sıkıcı hale gelirler. Geleneksel duyguları hissettiklerini hayal etmek gibi bir alışkanlık edinirler çünkü onların dünyasında hissediliyormuş gibi yapabilecek en uygun duygular onlardır. Ancak bu alışkanlık, gerçek duyguları deneyimleme ihtimallerini öldürür. ''İnsanlar ne der?'' sorusuna boyun eğmek, hiçbir orijinalliği olmayan hoş ve kibar insanlar yaratır. Hepsi de başkalarının ellerindeki iplerle harekete geçen, güzel ve mekanik kuklalardır. En dehşet verici anlarda bile hissettikleri, sadece geleneksel duygulardır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanın talihsizliklerinin tümü, onun noksanlıklarından ziyade ifratından gelir.
İstemek, her ne pahasına bir azgınlık ve ateşlilik halinde tutunmak halinde tutunmak anlamına gelir. Çaba meşakkatlidir ve insanın bunu her zaman kaldırabileceğini söyleyen çıkmamıştır. Kendi durumunu aşmanın ve insanüstülüğe yönelmenin insanın elinde olduğunu zannetmek, onun insan olarak direnmekte zorlandığını ve ancak iradesini, dayanağını azami gererek bunu başardığını unutmaktır.
Her birimizin kendi ''yıldız''ı vardı; şimdiyse tiksinç bir kimyanın köleleriyiz. Kader fikrinin nihai soysuzlaşmasıdır bu.
Özgürlükte güzel olan, tam da imkansız göründüğü ölçüde ona bağlanmamızdır.