Acıların varlığını kabul ederek sevinçleri en tepelere taşımalıydık. Gökyüzünün sarılarak uyuduğu parlak yıldızlar kadar güzel sevinçler yaratmalıydık.
Etrafındaki dikenler, ağacı boğuyormuş gibi görünüyordu şimdi bana. Bir insanın kalbine ulaşmaya çalışırken de dikenler misali kötü duyguları aşmak gerekmez miydi? Zavallı oracıkta çakırdikenlerin maruz bırakacağı acıya aldırmadan yanına varabilecek birini arıyordu belki de. Kalbine ulaşılmasını bekliyordu.
Sevememek biraz yorgunluktandır
Hani o günlerdeki gibi
Yine her şey düzelir
Bu bizim bir yanımız yoktan umut
Gülünçlüğüne gülünç ama bizimdir
İşimiz dünyayı biraz kendimizde
Biraz sürdürmek dışımızda sadece
Yoksa sonu başından bellidir