“Kimin sesi daha yüksek çıkarsa en büyük kemiği o kapıyor, kimin öfkesi daha iyi giyinmişse ona bir alkış, attığı bir tweetle bugün omuzlarda taşınan, bir başkasıyla yerle bir ediliyor”
“.. Kendini unutacak derecede toplumsal yaşama ve kamusal alana dair dertlenmeleri, önermeleri biricik meziyet bilen, kendini hatırlayınca da özeline geç kaldığını fark edenlerin ortak duygusu hayal kırıklığıdır..”
O halde en mükemmel versiyonumuzu bulmak kendi paralel evrenlerimiz arasındaki en makul olanının içinde yaşamak, yalnızca doğru şeylerden vazgeçmeyi bilmekte saklı.