"ey narin vücudunun,ipek saçlarının,dudaklarının değil,bütün ihtiras ve iptilalarının da bana ait olmasını istediğim sevgilim,artık viyolonseli bırak,yalnız beni dinle,yalnız benim kalbimin tellerinde nağmeler bulmaya çalış." "ben artık viyolonsel çalmayacağım...nağmelerimi yalnız senin sözlerinde arayacağım." gözlerinde sahibi için yaşadığı ormanı bırakan bir ceylanın garip mahzunluğu vardı.sanat,ilahi sanat aşka yenilmişti.ve aşk ne kadar kudretlidir! "elbet bir gün ihtiyarlayacağız ve ölüm bizi alacak.eğer o bana senden evvel gelirse bil ki tek isteğim,gözlerim hayata kapanırken başucumda bir viyolonsel dinlemektir;bunu bana vaat ediyor musun?"