İnsan kendi adını on kez üst üste söylediğinde bile yabancılaşıyordu da, doğumundan ölümüne kadar taşıdığı "ben", bilincine,ya da "kendi" damgasına niye yabancılaşmıyordu?
Önümdeki afyonun kıvılcımlarından geriye bir üfleyişte yok olup gidecek, soğumuş küller kalmıştı. Düşüncelerimin de bu boş, kül olmuş ve bir üfleyişte yok olup gidecek közler gibi olduğunu hissetim.