Şefkat bizden acıyı fark etmemizi, acı yollarında yürümemizi; kalp kırıklığını, korkuyu, karmaşayı ve ıstırabı paylaşmamızı ister. Şefkat; acı çekenlerle feryat etmemiz, yalnız olanlarla yas tutmamız, ağlayanlarla ağlamamız için bizi davet eder. Şefkat; zayıfla zayıf, kırılganla kırılgan, güçsüzle güçsüz olmamızı ister. Şefkat, insanlık halinin içine tümüyle dalmak ve acının, zorlanmanın hepimiz için olduğunu keşfetmek demektir.
Sokrates'in karısı: "Ah! Bu insafsız yargıçlar! Seni haksız yere öldürüyorlar" diye ağlayıp sızlanırken, Sokrates: "Ya haklı olarak öldürseler daha mı iyi olurdu?" demiş.