28 yaşından sonra hâlâ evli değilseniz, başınız biraz belada demektir. Yalnızlık, üzerinizde bir duman gibi tütmeye başlar. Her şeyi tek başınıza yaparsınız; hastaneye tek başınıza gider, en zor hastalıklara karşı göğüs göğüse, tek başınıza mücadele edersiniz. Ne bileyim, bir yerden bir yere yolculuk ederken sizi merak eden birinin eksikliğini duyarsınız.
Ailenizle yaşasanız bile artık oraya sığamazsınız; öz anne babanızla bile hayata baktığınız pencereler farklılaşmıştır. Oradan ayrılmak zorunda kalırsınız ama kendi başınıza kaldığınızda o yalnızlık senfonisinin dumanı yine tütmeye başlar. Dışarı çıkar, birkaç şey yaptıktan sonra yorulur ve hemen eve dönmek istersiniz. Ruhunuzda, bedeninizde ve duygularınızda hep bir eksiklik... Hep gerçekleşmesi gereken, ertelenmiş hayaller.
Sizde de durum böyle mi? Siz de bunları yaşıyor musunuz?