Hansısa kitabı oxuduqdan sonra belə pis hiss etdiyimi, ağladığımı, əsəbləşdiyimi və boşluğa qışqırmaq istədiyimi xatırlamıram.
Bir dostluq bu qədər səmimi, bu qədər məsum ola bilərmi?
Bəli, müəllif bizə belə dostluğun mümkün olduğunu göstərir. Hətta oxuduqca kaş ki bu hissi verməyəydi belə deyirsiniz. Müəllif kitabın ilk səhifəsindən son səhifəsinədək hadisələri, obrazları elə yaradıb ki, bir-biri ilə elə əlaqələndirib ki, kitab zəka qoxur, sanki... Bununla belə əsər sadə dildə yazılıb.
Kitab biri ağa, digəri isə xidmətçi olan 2 dostun hekayəsini anlatır. Kitabın əvvəlində ağa olan Əmirdən nifrət edə bilərsiniz və məsum, bacarıqlı, cəsarətli və eyni zamanda ağasına sadiq olan Həsənə üzülə bilərsiniz.
Əslində bu kitab səssizliyi ifadə edir. Əmirin Həsənə edilənlər qarşısında səssizliyi, Həsənin özünə edilənlər qarşısında səssizliyi, Əfqanıstandan Amerikaya qaçan maşının içində olanların rus əsgərlərinə qarşı səssizliyi, yetimxanadakı uşaqlara edilənlər qarşısında müdirin səssizliyi və biz.... Kitabı oxuyarkən bizim səssizliyimiz...
Əmir və Həsən arasında olan o dialoqlar... Həyatım boyunca unutmayacağım o dialoq... Əmirin Həsənə "Mənim üçün yerdəki pisliyi də yeyərsən?" sualını verməsi və Həsənin "Əlbəttə, yeyərəm, bəs sən məndən belə bir şey etməmi istəyərsənmi?" deməsi....
Hər kəsin həyatında peşmanlıqlar var. Bəzilərimizin peşmanlıqları kitabda olduğu kimi geri dönüşü olmayan peşmanlıqlardır....
Və sonda bir sual yaranır məndə. Görəsən yenidən yaxşı insan olmaq mümkündürmü?