Hatice Korkmaz
@htckrk_518
Öğrenci
İstanbul
24 Kasım 2006
32 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Beklentilerim yüksekti T^T
İlk kitapla arasına çok zaman soktuğum için mi bilmiyorum ama başkası yazmış gibi hissettirdi. 1.kitapta da böyle hatalar var mıydı dedim okurken.
İlk kitabı çok sevmiştim karakterlerin yazımını falan ve bu kitaba devam etmek istedim kendimi zorladım ama olmadı.
Bazı sorunlara gelecek olursak, okuyucuya düşünme fırsatı tanımıyor, her şeyi açıklama ihtiyacı hissediyor.
Karakterlerin değişiminin gözümüze gözümüze sokulması mesela ben karakterin değiştiğini anlayamaz mıyım ya mal mıyım ben ToT ?? Hodbin bölümü okuyorum lunu çok değişmişti diyo dante bölümü okuyorum onda da aynısını diyo ya yeter anladım valla anladım yeter artııık okuyucuya salak gibi davranmayın LÜTFEN ağlicam artık
Arm da kendi bölümünde değişime uğruyo ama asla doğal hissettirmiyo yavaş yavaş olan bir şey olsa bölümlere yayılsa daha iyi olmaz mı hani??
Bu ani ve hikayeye yedirilmemiş karakter gelişimleri yüzünden ilk kitapta karakterlerle kurulan bağların hepsi hiç oldu yüz sayfa fazla olsun iyi işlenmiş olsun ne olurdu sanki
Yazım stili de aşırı çocuksuydu (her şeyi açıklaması vb) anlıyorum hedef kitle genç yetişkin ama genç yetişkinlere bebek gibi davranmayı bıraksak mı (dua eden emoji)? 13-18 yaşdan bahsediyoruz alt metinleri anlayabilecek bi yaş grubu onlar da mal değil ToT
Yani işin sonunda kitabın en büyük sorunu okuyucunun aptal yerine konulması, her şeyin detaylıca açıklanması, gözümüze gözümüze sokulması ve kendi çıkarımımızı yapmamıza engel olunması
Keşke daha iyi yazılmış bi kitap olsaydı devamında olcakları merak ediyorum ama okuyamıyorum
Aglicam of
Hatice Korkmaz
Az önce kendi incelememi paylaştım ve biraz geziniyim diğerleri ne demiş kitap hakkında diye karşıma çıktın ve benim inceleme nazaran tam zıttı olmuş hajdjakd ben en çok ikinci kitabı sevmiştim ama şaşırdığım kısım bende incelememde yazar karakteri yazıp duruma bizim karar vermemize müsaade ediyor hiçbir şekilde okura müdahale etmiyor diye yazmıştım kendimi yalan söylemiş gibi hissetim istemsizce elimde şu an kitap olmadığı için bakamıyorum da kötü deneyimine üzüldüm:') ilk karşıma sen çıktın bakıyım başka ne var tuhaf bir şekilde kötü yorumlar dikkatimi daha çok çekiyor hajdjajdk
Reklam
Kitabın sonlarından bir alıntı,okumadan bakmayınız!!!!
Ruth keskin bir çığlık attı. "Aman Martin, zalimlik etme. Bir kere bile öpmedin beni. Taş gibi tepkisizsin. Halbuki baksana neleri göze aldım ben. Nerede olduğumu düşünsene bir."
"Neden daha önce göze almadın?" diye sordu sertçe.
"İşim gücüm yokken... Açlıktan ölürken... Şimdi kimsem o zaman da aynı adamdım, insan olarak, sanatçı olarak ayni Martin Eden'dım; o zaman neden yapmadın? Kafamı duvarlara vura vura kendime sorduğum soru buydu. Sadece senin için değil, herkes için sordum. Görüyorsun değil mi, değişmedim ben. Gerçi bana biçilen kıymetteki gözle görülür ve ani artış nedeniyle bu konuda sürekli şüphelerimi gidermem gerekiyor ama değişmedim. Aynı kemiklerin üzerinde aynı ten, ellerimde aynı, ayaklarımda aynı on parmak. Aynı adamım. Ne yeni bir erdem sahibi oldum ne de yeni bir gücüm var. Beynim, eski beyin. Edebiyatta ve felsefede yeni bir fikir ortaya atmadım. Kimse beni istemezken hangi kıymete sahipsem şimdi de öyleyim. Şu anda kafamı en çok kurcalayan şey, beni neden istedikleri. Beni kendim olduğum için istiyor olamazlar çünkü hala eskiden istemedikleri kişiyim. Demek ki beni başka bir şey için, benim dışımda bir şey için, ben olmayan bir şey için istiyorlar! Sana bu şeyin ne olduğunu söyleyeyim mi? Gördüğüm kabuldür bu. Halbuki o kabul ben değilim. İnsanların kafalarındaki bir şey o. Bir de kazandığım ve kazanacağım paralar için istiyorlar. Halbuki o para da ben değilim. Para bankada duran, herkesin cebinde olan bir şey. Sen de mi bunun için, kabul ve para için mi istiyorsun beni?"
Sayfa 457 - NEDEN DAHA ÖNCEü GÖZE ALMADIN!, Martin'in buradaki iç döküşü çok gerçekçi, çok duygulu, epey etkiledi beni.·Kitabı okudu
Hatice Korkmaz
en acısı da şu ki: Ruth o sahnede bile aslında herhangi bir şeyi göze almadı yine abisinin gözetimi altında gitti yanına...kahroluyorum Martin'i düşündükçe...
Kesinlikle Spoiler içerir!
İlk kez okuyuşumda, kitabı yazarı için okumuştum. İkinci okuyuşumda ise yazarı kitabı için sevdiğimi fark ettim. Bir kitabı açtığımda, içimde sadece ona ait bir his oluşturması, yalnızca onu anımsatacak ibarelerin bulunması benim için o kitabı özel kılmaya yeterli sayılabilecek kriterler.
Bu noktada Marwolaeth, Kuutamo, Rhawador'un anlamları ve hikâyeleri veya gümüş kalp şekilli madalyon, Karaçam ve zorlu badireler üzerine kurulmuş geniş bir aileyi sayabilirim.
Ay ışığı, ölüm ve Gezbeden. Hikayeyi destekleyişleri ve anlamlandırmaları. Her birinin ana karakterimizin üzerinde ki bütünleyici parçaları. Karakterlerin, olduğu kişileri, geçmişleriyle eritip okura pürüzsüz bir şekilde sunulması. Yolun başında Eira'nın kendisini ve dünyayı zerre bilmiyor olması. Nos'un onaylanmayı en çok istediği kişi tarafından anlaşılamamasının verdiği sessizliği. Marlo'nun altın yüreğinin paslanmasını, yaptığı sayısız iyiliklerle engellemeye çalışması. Oysa bilmez mi ki altın ne paslanır ne de solar. Bast'ın annesinin kanını avuç içlerinde daima görebilmesi için yaptırdığı kara dövmesi. Maça'nın sırf uzun isimleri söyleyemeyip karıştırmasından dolayı henüz küçücük olmasına rağmen yediği sayısız dayaklar sonucu herkesin isimlerini kısaltıp seslenmesi ve daha nicesi...Tüm bunlar hikayeyi dolduran ve sağlamlaştıran yalnızca bir kaç ufak detay.
Yazım dilinin kuvveti. Öncelikle, ben bir paragrafı okuduğumda onu hangi yazarın yazmış olduğunu bilebilmem bana keyif verir. Herhangi birisi tarafından yazılan veya yazılabilen değil, o yazmış diyebilmek. Gecenin yaşlanması, her şeyin dönüp dolaşıp toprağa ulaşacağı veya ağaçların ketumluğu gibi ifadeler. Tek tek hepsini yazmayı ne kadar istesemde kısa tutmaya çalışacağım. O yazar; yağmuru, bulutların veda için toplanıp,
Eylül isimli okura yanıt verildi
Hatice Korkmaz
teşekkür ederimm💖
Kesinlikle Spoiler içerir!
İlk kez okuyuşumda, kitabı yazarı için okumuştum. İkinci okuyuşumda ise yazarı kitabı için sevdiğimi fark ettim. Bir kitabı açtığımda, içimde sadece ona ait bir his oluşturması, yalnızca onu anımsatacak ibarelerin bulunması benim için o kitabı özel kılmaya yeterli sayılabilecek kriterler.
Bu noktada Marwolaeth, Kuutamo, Rhawador'un anlamları ve hikâyeleri veya gümüş kalp şekilli madalyon, Karaçam ve zorlu badireler üzerine kurulmuş geniş bir aileyi sayabilirim.
Ay ışığı, ölüm ve Gezbeden. Hikayeyi destekleyişleri ve anlamlandırmaları. Her birinin ana karakterimizin üzerinde ki bütünleyici parçaları. Karakterlerin, olduğu kişileri, geçmişleriyle eritip okura pürüzsüz bir şekilde sunulması. Yolun başında Eira'nın kendisini ve dünyayı zerre bilmiyor olması. Nos'un onaylanmayı en çok istediği kişi tarafından anlaşılamamasının verdiği sessizliği. Marlo'nun altın yüreğinin paslanmasını, yaptığı sayısız iyiliklerle engellemeye çalışması. Oysa bilmez mi ki altın ne paslanır ne de solar. Bast'ın annesinin kanını avuç içlerinde daima görebilmesi için yaptırdığı kara dövmesi. Maça'nın sırf uzun isimleri söyleyemeyip karıştırmasından dolayı henüz küçücük olmasına rağmen yediği sayısız dayaklar sonucu herkesin isimlerini kısaltıp seslenmesi ve daha nicesi...Tüm bunlar hikayeyi dolduran ve sağlamlaştıran yalnızca bir kaç ufak detay.
Yazım dilinin kuvveti. Öncelikle, ben bir paragrafı okuduğumda onu hangi yazarın yazmış olduğunu bilebilmem bana keyif verir. Herhangi birisi tarafından yazılan veya yazılabilen değil, o yazmış diyebilmek. Gecenin yaşlanması, her şeyin dönüp dolaşıp toprağa ulaşacağı veya ağaçların ketumluğu gibi ifadeler. Tek tek hepsini yazmayı ne kadar istesemde kısa tutmaya çalışacağım. O yazar; yağmuru, bulutların veda için toplanıp,
Damla N. Archeron isimli okura yanıt verildi
Hatice Korkmaz
🫂🥹
Damla N. Archeron
, bir kitabı yarım bıraktı%26 (33/126 syf.)
Hatice Korkmaz
Seviliyorsun kitap; ama hayat fazla kasılmaya gelmez, kasarsanda sonun Werther gibi olur