Uzun zamandır aklımdaydı, neden çocuk kitaplarını yorumlamıyorum diye sordum kendime. Bu kitabı okurken çok farklı duygular, hatıralar aklıma geldi. Ben de bazen Piya oldum,kendimi anlatamadım.
Buna benzer bir olayı okuldaki ilk yılımda yaşadım. Çamur at izi kalsın! Sınıf öğretmeni olduğum sınıfta bir veli öğretmenleri şikayet etti. Herkes benden bildi ama en çok mağdur olan bendim, beni yargılayan insanları savunmak için doğumdan bir hafta sonra hastaneden ifade vermeye gittim.Kimseyi yargılamadım beni tanımıyorlardı ama Piya gibi cesur da olamadım. Kimseye kendimi anlatmadım, o zaman yaşadığım psikolojik şiddetle ilgili kimseyi de affedemedim.
Ben 28 yaşında uğradığım iftiranın lincini iliklerime kadar yaşarken gerçekten suçlu olmayı diledim. Ama Piya gibi işlemediğin bir suçun bedelini ödemek çok ağır. Keşke o zaman biri bana bu kitabı verebilseydi ve linç eden , başkasını bile isteye acıtan insanların görüşlerinin ne kadar yersiz olduğunu gösterebilseydi.
Akran zorbalığı kavramı her yaştan insan için her ortamda maalesef mevcut. Bu yüzden dışardan bağımsız kendi ruh bütünlüğümüzü güçlendirmek zorundayız.
Öncelikle insan olduğumuzu unutmadan linç çıkmazındaki bir insanın üstüne basıp geçmek yerine elinden tutup kaldırmalıyız.
Hatalı olduğundan emin bile olsak nedenlerini bilmeden linç çukuruna atmamalıyız.
Evet kötü insanlar etrafımızda var ve hep olacak. Yaş aldıkça daha fazla mâruz kalacağız, içten ne kadar güçlü olursak kalkanımız o kadar sağlam olur.
İçinden çıkılmaz bir linç çıkmazında olanlar için güzel bir hikâye.
İyi ki varsın @anilba