Hatice Kübra
@htkbr
Tek başınalığın yolcusu
Çocukken sevilmeyen insanların gözlerinin ışığı sönük olur.
Hayatın o en zor geçitlerinde, karanlığı delen bir ışık mutlaka vardır. Onunla yolumuzu bulur, onunla yaşamaya devam ederiz. Senin içinde yanan kandili kimse söndüremez. Etrafı zifiri karanlık kapladığında sakın korkma. Kendi ışığına yürü.
Şimdi geriye dönüp büyüklerin dünyasında küçücük bedenlerin var olma savasını düşünün... Çocukların büyüklerin dünyasında ne kadar savunmasız olduklarını hatırladınız değil mi? Şiddete şiddetle karşılık veremez, yaralayıcı sözlerle yaralayamaz büyüklerini. Bir köşeye çekilip ağlamaktan başka ne yapabilir ki... Çocukluk savunmasızlıktır.
Puan vermedi·144 syf.·
14 günde okudu
·2025 7. kitabı
