Suya gömülü kalplerin rıhtımındayız;
bir elimizde nefret,
diğerinde ise hüzünlü bir şiir.
Nefretimiz büyük şiirden, bizden, herkesten.
Şiiri suya atıyoruz, boğuyoruz var gücümüzle, nefret büyüyor eş zamanlı.
Şiirden eser kalmadı, benden de.
Aldı başını gidiyor nefret.
Tek kaldı herhalde ondandır hüznü ve kederi.
Şimdi ben kaldım, yalnız ben
ne su, ne kalp ne de rıhtım
bir tek ben...
@Hseyinyani