"Sen benim en güzel mecburiyetimdin. Şimdi en güzel teslimiyetim oldun. Ömrüm boyunca da en güzel mahkumiyetim olacaksın."
Herkese Merhaba
Kalemiyle ilk kez tanıştığım yazarın "Ters Masal " kitabıyla sizlerleyim. Yazarın kaleminin akıcı olması , diyalogların güçlülügü ile severek okuduğum bir kitap oldu.
Ezman Seyhanlı...
Üniversiteyi okumak için İngiltere'ye gitmiştir. Okulu bitince bir inşaat şirketinde menajer olarak çalışmaya başlar. Kurduğu düzenle memleketinde ki aşiretinden uzaktır ve mutludur. Annesinin ısrarıyla bir kaç haftalığına memleketine gelir. Kızkardeşi Dilan'ın sevdigine kaçması sonucu berdel kararı çıkar.
Asmin , yıllar önce bir düğünde Ezman'ı görmüş ve etkilenmiştir. Kardeşinin kız kaçırması yüzünden berdel kararı cikar. Asmin, ablasının yerine berdel olmayı ister çünkü yıllar önce gördüğü kişi ile evlenecektir.
Tatil için geldiği memlekette evlenmek zorunda kalan Ezman ilk fırsatta Londra'ya gitmeye karar verir. Asmin'in varlığına alışmaya başlayan Ezman evliliğine şans vermeyi düşünürken duyduğu konuşmalardan sonra gizlice Londra'ya gider. Uçakta yaptığından çok pişman olur ama başına gelen bir olay tüm hesapları değiştirecektir.
Çoğumuz töre kitaplarına aşinayız ama bu kitap bildiğiniz töre kitaplarından tamamiyle farklı olduğunu belirtmek isterim. Ezman'ın evlendiği gün ortaya çıkan öyle bir iç sesi var ki bin kaynanadan daha beter. Öyle sözler söylüyor ki Ezman'ın şaşkın halleri çok komikti.
Asmin, töre yüzünden evlenmiş olsa da yeri geldiğinde çok dişli çıkıp kendini savunmayı bildi.
Ezman'ın başına nasıl bir olay geldi ?
Ezman ve Asmin'i nasıl bir gelecek bekliyor?
Soruların cevabı ve daha fazlası için kitabı okumalısınız.
Beni,eski yaşamda iyiki yaşamıyorum diyeceğim kadar boğucu ve kasvetli bir havaya hapsetti
İhmalkarlık... ve anlatımda geçen masallar kadar acı dolu. Sürekli kayıplar yaşanıyor ve verilen kayıpların çok normal olduğunu hissettiren bir kitap ambiyansına sahip. Sanki ölüm günlük bir sıradanlığın rütuni. Olaylar ise neden bu kadar çok cehalet var diyeceğim kadar da sinir bozcuydu. Bilmiyorum, orada doğduğu gibi ölen çocuk kısacık bir paragrafta bile benim için en kıymetli karakter olmuştu.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Dokunmadan
Sonu hiç ummadığım şekilde biten, başta çok anlam yüklemediğim, okurken bu kadar içime dokunacağını tahmin etmediğim bir kitaptı.
Her bölümün başındaki kısa alıntıları, olayların geçtiği şehirleri farklı adlarla kodlayışı, kitabın içindeki ince ayrıntılar yazarın derinliğini sonuna kadar hissettiriyor.
İncelemeyi uzatmayıp kitabın son sayfasından bir alıntıyla bitiriyorum:
‘Artık anlıyorum, insan görkemli güzelliğini ölene dek bilemiyor. Ne dünyanın ne kendisinin. Kalbin terazisi, yitirilmemiş hiçbir şeyin kıymetini hakkıyla ölçemiyor. Oysa bir bilseniz, ah bir bilseniz…
Orhan Yeniaras, Türk tarihi ve kültürü üzerine eserleriyle tanınan Tarih Araştırmacısı ve Yazardır.
Kerbela Ateşi, sadece bir tarihî olayı değil, insanlığın vicdanına kazınmış en derin acılardan birini anlatır.
Her sayfasında sadakatin, sabrın ve fedakârlığın gözyaşıyla yazıldığı bu eser, okurun yüreğinde uzun süre dinmeyecek bir hüzün bırakır. Bitirdiğinizde sadece bir kitabı değil, kalbinizde tarifsiz bir sızıyı da taşırsınız.
Kerbela Ateşi, satırları değil, yüreği kanatan bir eserdir. Her sayfasında susuz kalan çocukların feryadı, şehit düşen yiğitlerin vedası ve Hz. Hüseyin'in kutlu direnişi gözyaşına dönüşür.
Kitabı bitirdiğinizde gözleriniz kurusa bile kalbinizdeki Kerbelâ hüznü uzun süre dinmez.
Adem ve Havva Günlükleri
Mark Twain’in kalemini daha önce de sevmiştim ama bu kitapta ona bir kez daha hayran kaldım. Çünkü o, okurunu kahkahalarla güldürürken bir sonraki satırda hiç fark ettirmeden kalbinin en hassas yerine dokunmayı başarıyor. Mizahı hiçbir zaman gösterişli ya da kaba değil; ince, zarif ve zekice. Tam da bu yüzden okurken sık sık gülümsedim, bazen de aynı gülümsemenin içinde buruk bir hüzün yakaladım.
Kitabın en sevdiğim yanı ise Âdem ile Havva’nın dünyaya çocuk saflığıyla bakmalarıydı. Acıyı bilmeyen, ölümü tanımayan, doğruyla yanlışı ayıracak “ahlak duygusuna” henüz sahip olmayan iki insan… Ölümü uzun bir uyku sandıkları bölümler hem yüreğimi burktu hem de tarifsiz bir masumiyet taşıyordu. İnsan, ölümün ne olduğunu bilmeyen birinin onu güzel bir uyku gibi karşılamasına üzülmeden edemiyor.
Şeytan karakteri de kitabın en etkileyici taraflarından biriydi. İlk bakışta alışılagelmiş kötücül figürden çok uzak; aksine sorgulayan, açıklayan, kimi zaman alay eden ama çoğu zaman da yol göstermeye çalışan bir bilge gibi duruyor. Havva’ya acıyı, ölümü, ahlakı ve insan olmanın ağırlığını anlatmaya çalışırken aslında okura da sessizce ders veriyor. Onun sözleriyle yalnızca karakterler değil, biz de düşünmeye başlıyoruz.
Mark Twain’in en büyük başarısı bence tam burada yatıyor. En ağır felsefi meseleleri bile didaktikleşmeden, mizahın sıcaklığıyla anlatıyor. Okuru yormuyor; aksine eğlendirirken düşündürüyor. Gülümserken bir anda kendinizi hayat, vicdan, ölüm ve insan doğası üzerine düşünürken buluyorsunuz. İşte Twain’in kaleminde en çok sevdiğim şey de bu oldu: İnce ince eğlendirerek dokunan, okurun ruhuna fark ettirmeden yerleşen o zarif anlatım.
Âdem ile Havva’nın Günlükleri benim için yalnızca yaratılış hikâyesinin farklı bir yorumu değil; insan olmanın, öğrenmenin, sevmenin,
Ölüm bir kaçış değildir.
İnsanın kendi hayatı da bir 
İntihar Dükkânı değil midir. İnsanın kendi içi nasılsa karşısına gelen insanlar da aynı o şekilde yansıtmaz mı. Biri gelir senden mutluluk ister sohbet ister ya da başka bir şey ama sende sadece hüzün vardır ve bunu da olduğu gibi ona verirsin ama hayatının içinde olan bir insan pozitif bir insan olsa o dükkan o hayat içinde olan herkes etkileyebilir mutluluk, gülmek, sevinç küçüktür ama etkisi en büyük şeylerden biri ve bu zamanla intihar dükkanını mutluluk dükkanına çevirebilir. Bizde bitiyor her şey kendimizi negatif düşünceler boğarak daima o şekilde yaşarız ve gülmek yasaklarız bize garip gelir hayatımızda olan mutlu gülmeyi seven insanalr daima olmalı ki bizi ölümden uzak tutsun hayata bağlasın.
İntihar Dükkânı değil midir. İnsanın kendi içi nasılsa karşısına gelen insanlar da aynı o şekilde yansıtmaz mı. Biri gelir senden mutluluk ister sohbet ister ya da başka bir şey ama sende sadece hüzün vardır ve bunu da olduğu gibi ona verirsin ama hayatının içinde olan bir insan pozitif bir insan olsa o dükkan o hayat içinde olan herkes etkileyebilir mutluluk, gülmek, sevinç küçüktür ama etkisi en büyük şeylerden biri ve bu zamanla intihar dükkanını mutluluk dükkanına çevirebilir. Bizde bitiyor her şey kendimizi negatif düşünceler boğarak daima o şekilde yaşarız ve gülmek yasaklarız bize garip gelir hayatımızda olan mutlu gülmeyi seven insanalr daima olmalı ki bizi ölümden uzak tutsun hayata bağlasın.