Limbik Sistem
@hyzfe
79 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Konuşmak, yazmak olaylara ya da hissettiklerimize anlam kazandırmak içindir; fakat bu kitap için ne söylesem ne yazsam kitaba anlam kaybettirecekmiş gibi hissediyorum.
Kitabı iki kez başlayıp bırakarak yarım bırakanlar kervanına katılmıştım. Doğru zaman ya da mekanda değildim sanırım. Sonra içimde oluşan bir okuma zamanı geldi hissiyle tekrar başladım. İyi ki başlamışım. Kısa bir inceleme yazarak buraya not düşeyim istiyorum.
Olaylar Selim isimli bir gencin intiharı ve bu intiharı yıllardır görüşmediği arkadaşı Turgut’un gazeteden öğrenmesiyle başlar. Bir arayışın romanıdır sanki Tutunamayanlar. Turgut, Selim’in intihar nedenini ya da kendisinin yıllar önce kaybetmiş olduğu kişiliğini bulacaktır sonunda. Roman her ne kadar Selim merkezli başlasa da ilerleyen sayfalarda Turgut bir başkahramana dönüşür. Kişinin çevresiyle yaşadığı uyumsuzlukları, iç sıkıntıları, sevinçleri,hüzünleri, umutları, hayal kırıklıkları kısacası bir hayata dair her şey anlatılıyor kitapta. Yazarın yer yer kullandığı mizahi dil, hüzünlü bir gülümsemeye sebep oluyor. Çoğu yerde sizi size anlatıyor gibi hissediyorsunuz.Son olarak kitaptan bir alıntı ile bitirmek istiyorum:
“Güzeli anlatamamak, rüyada bağırmak isteyip de sesi çıkmayan insanın dehşetine düşürüyordu onu.”(beni de)
Herkese iyi okumalar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap iki bölümden oluşuyor.
Birinci bölümde kendini dış dünyadan soyutlayan, bir kimliğe ait hissetmeyen bir adamın sıkıntıları,bunalımları ve varoluş sancısı, ikinci bölümde ise bu karakterin gençlik yıllarında yaşadığı bir kaç olay anlatılmakta.
Yazar insanın iç dünyasını, iyi ve kötü duygularını, hayal kırıklıklarını ve toplumdan kopuşunu çok yalın bir dille anlatmış. Bazı yerlerde Gogol’un paltosuna göndermeler yapılmış. Bana sıklıkla Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar romanındaki Selim karakterini hatırlattı. Bireyselleşmenin beraberinde getirdiği sorunları anlamak için okunması gereken bir eser.
#doğuyukeşfet maratonunun Ocak ayı klasiklerinden biriydi severek okudum.
Puan vermedi·208 syf.··
Beğendi
·2020 21. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 18 Haziran 2020 17:02
Memduh Şevket Esendal’ın okuduğum ilk kitabıydı. Kitap İstanbul’un yaşam tarzını; insanlarının karakter, huy ve özelliklerini tasvir bakımından gayet başarılı, akıcı kısa öykülerden oluşuyor. Türkiye’de batıya duyulan özenti ve merakla birlikte değişen yaşam tarzına da değinilmiş. En beğendiğim öyküler “İki Ziyaret”, “Haşmet Gülkokan” ve “Saide” oldu.
Puan vermedi·344 syf.··
Beğendi
·2020 17. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 30 Mayıs 2020 17:43
Halide Edib daha önce yaşamı ve kişiliği hakkında hiç bir bilgim olmadığı ve hiç kitabını okumadığım halde ismini her duyduğumda kalbime dokunan kendime çok yakın hissettiğim bir yazardı. Bu okuduğum ilk kitabıydı.
Halide Edib’i okumaya bir anı kitabıyla başlamak da büyük şanstı ve hislerim beni yanıltmadı çok beğendim, çok samimi buldum.
Kitapta Halide Edib’in çocukluğu, yetişkinliği, Birinci Dünya Savaşı sırasında ve öncesinde ülkenin durumu ve Osmanlı imparatorluğunun son dönemi anlatılıyor. Geçiş döneminde yaşayan insanların portresi çiziliyor adeta. Tarihe tanıklık edip, dönemin İstanbul’unun tarihi evleri ve aileleri arasında bir yolculuğa çıkıyorsunuz. Kitabı çok beğendim.Kesinlikle okunmalı.
Kiralık Konak...
İlkokuldan bari adını duyduğum herkesin de ömründe bir kez bile olsa ismini duyduğuna inandığım bu kitabı sonunda okuyarak Yakup Kadriyle tanışmış oldum.
Daha farklı bir konusu var diye düşünmüştüm hep ama beklediğimden çok farklı buldum.Konakta yaşayan Naim Efendi’nin torunu Seniha merkeze alınarak, kültürde ve yaşayış tarzında bir geçiş dönemi ve bu dönemle birlikte farklılaşan ahlaki ilkeler, kişilikler, karakterler anlatılmış. Seniha karakterini hem çok güçlü hem de çok hoyrat buldum.Servet Bey karakteri benim açımdan dikkat çekiciydi, geçiş döneminin kişileri ve aile yapısını ne denli değiştirebileceğinin en bariz örneğiydi.Hakkı Celis’i de anmasam olmazdı tabi. Hayatı hep kafasında anlamlandıran ama gerçeklerle yüzleşince bir anda yıkılan duygusal bir kişilik...
Ve Naim Efendi...
Seniha’ya karşı olan sevgisi, empatisi ve bu ölçüde büyüyen kırgınlığı ve küskünlüğü...
Ve diyebilirim ki geçmişte, şimdi ve gelecekte:”Değişmeyen tek şey değişimdir” ya direnir ya ayak uydurursun bir ihtimal daha var o da Naim Efendi mi dersin :)
