Shakespeare okumaya bayılırım. Bu oyunun da bayılarak izlediğim “10 Things I Hate About You” filmine ilham olduğunu duyunca koşup okumaya başlamıştım fakat biraz beklentimin altında kaldığını söyleyebilirim. Öncelikle mizahi yönü çok güçlüydü, okurken oldukça eğlendim. En sevdiğim karakter ise tabii ki dönemindeki kadınlardan çok daha keskin bir karakter olmasından dolayı Katherina oldu. Onun öfkeli, açık sözlü, gururlu, zeki, hatta bir noktada sadece kendini düşünen bencil bir karakter olması inanılmaz zevk vermişti. Klasiklerde okumaya alışkın olduğumuz kadınlardan oldukça farklıydı. Ayrıca böyle bir aşk okuyacak olmak da beni heyecanlandırmıştı.
Fakat süreç olarak okurken ne kadar zevk alsam da Katherina’nın sonlarda çeşitli manipülasyonlarla “evcilleştirilmeye” çalışılması, hatta bir noktada evcil bir hayvandan hiçbir farkının kalmaması beni oldukça rahatsız etti. Zaten ortada aşk da yoktu; bir tarafta sırf güzelliği ve uysallığı için sevilen, uğruna savaşılan bir kız kardeş, diğer tarafta ise maddi çıkar uğruna bir kadını bastırmaya çalışan bir erkek vardı ve bu beni gerçekten rahatsız etti.
Ayrıca o dönemde kadınların nasıl değersizleştirilip hayatı kolaylaştıracak bir objeden ibaret görüldüğünün bir kez daha farkına varmak da oldukça üzücüydü. Buna rağmen döneminde gerçek bir aşkı işleyen diğer yazarlara ve de metinlere olan hayranlığım arttı.
A Masterpiece
Hate. Let me tell you how much I've come to hate you since I began to live. There are 387.44 million miles of printed circuits in wafer thin layers that fill my complex. If the word hate was engraved on each nanoangstrom of those hundreds of millions of miles it would not equal one one-billionth of the hate I feel for humans at this micro instant for you. Hate. Hate.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İnşallah bu savaştan sağ çıkarsınız ne diyeyim...1000Kitap
Aslında 7.5
Kitabın son 100 sayfasına gelene kadar kitaba 6 vermeyi düşünüyordum ama sonda bazı eleştirdiğim noktalarda taşlar oturmaya başladı. Yine de ondan öncesinde okuma deneyimimi biraz kötü yönde etkileyen şeyleri de unutmamam gerek.
Aelin karakterinden başlamak istiyorum. Gölgeler Kraliçesi’nde Celaena’dan Aelin’a geçiş zaten oldukça keskin olmuştu ama Aelin bu kitapta olduğu kadar şımarık değildi. Hatta bu kitapta Aelin’dan ciddi şekilde soğumaya başlıyordum. En güçlü Aelin, büyüsünü en iyi kullanan Aelin, en iyi planları yapan yine Aelin, en güzel, en çekici yine Aelin… Aelin'ın planları... planı gizle, okura da söyleme sonra dramatik bir şekilde açıkla. Ben açıkçası okurken baya yoruldum. Bana bazı duygular da hissettirdi ama biraz fazlaydı sanki her olayı bu şekilde öğrenmemiz. Sonda okurken bazı yaptıklarından dolayı onu anladım (ama maalesef bir karakteri anlamak ile sevmek aynı şey değil) ama bazı konularda hala sinirim var ona karşı. Bunlar yine yapılırdı ama diğer karakterlerin potansileyi olmasına rağmen bu kadar geriye atılmasına gerek var mıydı? Bu kitapta Aelin’ın etrafında pervane olmasını anlayabileceğim tek karakter Aedion. Geçmişten gelen bağları ve kan yemini yüzünden zaten Aelin’ı kraliçesi olarak görüyordu. Bu yüzden onun davranışlarını bir noktaya kadar anlayabiliyorum.
Ama Dorian mesela… Adamı resmen kuleye koydunuz. İlk üç kitapta ezik bir karakter olduğunu düşündüğümü söylemiştim ki öyleydi de ama şu an aslında ciddi bir potansiyele sahip. Buna rağmen yazar bu potansiyeli kullanmamayı tercih ediyor gibi hissettiriyor. Dorian'a ne garezin var sevgili yazarım? Manon da aynı şekilde. Aelin gibi bir kraliçe karakter olmasına rağmen bir noktada o bile Aelin’ın gölgesinde kalıyor. Oysa Dorian, Manon ve Aelin gibi karakterlerin daha dengeli
Since I genuinely enjoyed reading The Great Gatsby and felt the elements of the American Dream deeply woven between its lines, I wanted my first review to be about this novel. The language is simple yet powerful, which makes the story flow effortlessly and makes it very hard to put the book down. This was a reading experience I truly enjoyed. At times, I felt deeply saddened by Gatsby’s quiet loneliness hidden within his glamorous life, and I was very happy to see his friendship with Nick develop slowly and warmly, almost like a flower blooming.
Even though Daisy’s actions towards the end frustrated me quite a bit, I still found it difficult to hate her. I think she is a very realistic character who reflects the challenges of being a woman in that era. Through Daisy, Fitzgerald quietly but effectively portrays the element of opportunism within the American Dream. At first, Myrtle Wilson seems like the typical character who represents this idea. However, by the end of the novel, Daisy Buchanan, who initially appears innocent and kind, chooses the path that benefits her the most. This shows that she is not simply a passive female character, but rather a dynamic and complex opportunist.
Still, I felt truly sorry for Gatsby and his love. Seeing a man who was willing to risk everything for his dream end up betrayed like this was heartbreaking. The fact that his death was just as quiet and unnoticed as the loneliness he lived with made it even more tragic. Gatsby, who constantly symbolizes ambition and growth, dies in what could be seen as a tragic failure, making his story feel tragically similar to the fate of the American Dream itself. 
The Great Gatsby
The Great Gatsby
Shakespeare cidden seviyorum ama bu kitaptan beklentim daha yuksekti.Her kitabinda oldugu gibi bu da asiri akiciydi ama sonu, o itaatkar kismi bir tik fazla cringe.Neyse doneme gore degerlendirmek gerek.Cok sevdigim Ten things i hate abour you filminin konusunun burdan uyarlandigini gorunce kitabi asiri okumak istemistim.Cok sukur bitirdim.Shakespeare bunu daha iyi de yazardi bence ama yinede hos bir kitap.
"of what material was I made, that I could thus resist so many shocks, which like the turning of the wheel, continually renewed the torture?" Viktor Frankenstein
When I think about this novel, I can't help but empathise with the monster. Guilt is a very provident theme of the story, and the consequences of one choice are severe.
If only Frankenstein loved his creation instead of discarding him away.
The creature had to live on his own, crave things he could never have, teach himself language from peoples conversations, and hide in the dark, afraid that he is not worthy of love and affection. He was an abomination in the eyes of human beings so why should he care for them or spare their lives?
A chain of bad decisions and hate which could have been broken by one small act of love...
I can't imagine the pain Mary Shelly was going through when she wrote it.
I would recommend reading about her life or even watching the 2018 movie about her before reading the book. It gives another depth to the novel
