"İşte periler geldi! Roman müsveddeleri içinde haklarındako tariflerimden memnun olmadıkları için sayfaları alıp götürüyorlar." derdim. Sabahleyin kalkınca ilk işim büyük bir arzuyla müsveddelerimi saymak olurdu. Bütün kağıtlarımı numara sırasıyla tamam bulunca "Oh, hele dokunmamışlar!" diye geniş bir nefes alırdım.
Bu işte bir terslik var! Biri birini öldürüyor, sonra dünyanın en hoş işini yapmış gibi bundan sevinç, mutluluk duyuyor! Bunda sevinilecek bir şey olmadığını... cana alarak değil, ancak kendinden vererek mutlu olunabileceğini nasıl anlamaz bir insan?