Rana
@iamsherlocked_
64 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Toplum. Toplumu az da olsa anlamaya başladığımı hissediyordum. Toplum bireyler arasındaki mücadeleden ibaretti ve hiç kimsenin bu mücadeleyi oracıkta kazanmaktan başka şansı yoktu. İnsan başka bir insana itaat etmez. Köleler bile alçakça öç alır. Bu yüzden insanların tek bir oyun hakkı vardır ve bu oyunu kazanmak zorundalardır. Herhangi bir şeyi överken tek amaçları işlerine yarayacak başka şeyler elde etmek. Toplumun veya bireyin üstesinden gelecek tek şey yine birey. İçinde boğulduğum okyanus ise toplum değil birey okyanusu. İşte bunları düşündükçe bu okyanusun yanılsamasından korkmamaya başardım. Eskiden yaptığım gibi çekingen davranmaktan vazgeçip hayatla yüzleşirken yavaş yavaş utanmaz olmayı öğrendim.
Aşık olmak. Aşık olunmak. Aşk ne kadar bayağı, ne kadar banal, aynı zamanda ne kadar boş bir duyguydu! Son derece trajik bir durumun içinde olsam bile bu kelime kulaklarıma çalındığı anda kalbime inşa ettiğim hüzün tapınakları yerle bir oluyor, bomboş bir ruh haline bürünüyordum. Kulağa biraz tuhaf gelecek ama dillerden düşmeyen "aşk acısı" tabirini "sevilmenin huzursuzluğu" gibi edebi bir ifadeye çevirdiğimde hüzün tapınakları sapasağlam durmaya devam ediyordu. Garip şey gerçekten.
Bu insanlar birer egoistti, üstelik yaşadıkları hayatın mutlak doğru olduğuna kendilerine öyle inandırmışlardı ki bir kez olsun şüpheye düşmemişlerdi.
Başkasının kişisel menkıbesine burnunu sokan kimse kendi kişisel menkıbesini kesinlikle keşfedemez.
Ancak artık bu kararından dolayı mutlu değildi. Bütün bir yıl, bir düşü gerçekleştirmek için çalışmıştı ama bu düş, her dakika giderek önemini yitiriyordu. Belki de gerçekten böyle bir düşü yoktu.