Dilaylaa
@iamwhoiam
119 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Hayatın içini açmak
Otopsim, ölüm temasını alışılmış dramatik bir dille değil, Jean Louis Fournier dili ile yani kara mizah ve ironiyle ele aldığı bir eser. Kitap boyunca yazarın zihninde yer etmiş çok sayıda sanat eserine, edebi ve kültürel göndermeye de yer verilmesi, anlatıyı daha katmanlı hale getiriyor ve yazarın düşünce dünyasını okura daha çok yansıtmakla birlikte okurun zihnini açıyor.
Fournier’in otopsi masasının üzerinde hayatının akılda kalan anılarını dile getiriyor oluşu, her şeyin bir sonu olduğu düşüncesini insanın zihnine doğrudan söylemeden, alttan alta işleyen güçlü bir sembol olarak kullanılıyor kitapta. Beni en çok etkileyen noktalardan biri, vücudundan ayrılan her parçayla birlikte zihninde canlanan anılar ve duygulardı. Sanki kesilip geride bırakılan her organla birlikte yalnızca bedeninden değil, ona bağlı hislerinden ve geçmişinden de yavaş yavaş ayrılıyor, her vedasında hayatının bir parçasını geride bırakıyordu. Bu anlatım, ölümün sadece fiziksel değil, duygusal ve zihinsel bir çözülüş olduğunu da hissettirdi bana.
Tüm bu sebeplerden Otopsim yalnızca ölüm üzerine bir anlatı olmaktan çıkıp hafıza, kimlik ve insanın kendi yaşamıyla hesaplaşması üzerine ironik ve edebi bir sorgulamaya dönüşen bir kitap olarak özetlenebilir.
Reklam
Vedalar çoğu zaman doğru değil
Ayrılık Üçlemesi içinde en çok bu kitap yüreğime dokundu. Aslında bir günde bile bitirilebilecek kadar kısa bir eserdi; ancak satır aralarındaki duyguları sindirmek istediğim için acele etmedim. Kitap genel olarak bir kız çocuğunun babasına vedasını anlatıyor. Anlatıda bu veda ölümle gerçekleşmiş gibi görünse de ben asıl vedanın, çocuğun on günlüğüne çocuk yuvasına bırakıldığı anda yaşandığını düşündüm. Belki de kitapta en çok acıyı anne çekiyor; fakat anlatıcının duygularının gölgesinde kaldığı için bunu ancak satır aralarında hissedebiliyoruz. Bu kadar kısa bir romanda üç karakterin de ruh haliyle empati kurdurabilmesi etkileyiciydi. Aile bir kara delik gibi; ölüm bile her zaman bir son olmuyor, bazen yeni duyguların doğmasına vesile oluyor. Yazar, aile kavramının içinde hepimizin az ya da çok deneyimlediği rolleri oldukça etkileyici bir şekilde işlemiş.
Aile içi istismarİnsan ve Duygular
Aile...kara delik... İyisi ve kötüsüyle aile. Peki hepimiz için aile tanımının farklı olabileceğini ne zaman fark edebileceğiz? Her annenin her babanın iyi olduğu algısından ne zaman kurtulabileceğiz? İnsanların en savunmasız anları olan bebeklik ve çocukluk anılarında yaşadıkları istismarları dinlerken ya da okurken onları zerre anladığımızı düşünmüyorum yine de Vigdis Jjorth kitaptaki ifade şekilleri ile okurken sizlerde travma yaratmadan kendi aile bireylerinden biri haline getiriyor sizi ve kitabı okuduğunuz süre boyunca ana karakter olan Bergljot yerine ailesine heyyy içinizden birinin kalkıp da nedir senin meselen diye sormaması ne kadar içini acıtıyor farkında değil misiniz?! diye sormak geliyor.
Babası tarafından istismara uğrayan Bergljot'un acı hikayesi işleniyor kitapta ancak kitaptaki acı kelimesi birçok farklı nedeni içinde barındırıyor. İstismara inanmayarak ya da inanmak istemeyerek kendi evladını yalnız bırakan bir anne ve çıkar çatışması sebebi ile kardeşlerine inanmak istemeyen kardeşler...
Bazen kendi yaşantımızda konuşarak her sorunu çözeceğimize inanırız ya işte bu kitapta konuşarak her şeyin nasıl karmaşıklaştırıldığını göreceksiniz çünkü konuşan ve acı çeken bir insanın karşısında onu duymayan ve anlamayan en yakınları var.
Ailede kötü baba gibi algılansa da bence yazar anneye daha büyük kızgınlık besliyor ya da anne daha büyük bir hayal kırıklığına sebep veriyor. Bunu da aşağıdaki alıntı ile örneklemek isterim:,
"Babam beni annemin rakibi haline sokmuştu, annem de bunu anlamıştı, o, tüm sıkıcı gerçeklerden kaçmaya alışkındı, başa çıkması gereken o kadar fazla yarası vardı ki kendini benim yerime koyamazdı. Kendini irdelemeyen biri zaten nasıl olur da beni anlayabilirdi?"
Beni sanırım kitapta en çok etkileyen cümle yazarın "babamın sevgilisi
Serkan Karaismailoğlu ile Beyinde Ararkan Bağırsakta Buldum kitabı ile tanıştım. Üstüste 2 kere okuduğum nadir kitaplardandı kendisi. O kitabı okurken içerisinde sağlıkla ilgili bir şeyler öğrenmeyi umduğumdan hiç sıkılmamıştım.
Pia Mater kitabında ise beklentim kitabın gidişatından ds ötürü sürekleyici bir roman okumaktı ki ancak özellikle nöron kelimesi o kadar sık kullanılmışki artık sadece o kelime gözüme battığından, gördükçe yazılanlardan uzaklaştım. Yazarımız Nöro-Roman olarak adlandırıyor romanının türünü ama yine de bu kadar bilgiyi neredeyse her araya sıkıştırmaya gerek var mıydı diye düşünüyor insan. Hikaye son 15 sayfa gerçekten hiç düşmeyen bir hızla ilerledi ve çok çarpıcıydı işte o yüzden de madem bu kadar iyi yazabiliyordun niye sadece son sayfalara sakladın bu satırları diye kendimce sitem ettim yazarımıza.
Bölüm başlıklarında yapılan alıntılar mükemmeldi, yazarımıza haksızlık edemem. Herkese şimdiden iyi okumalar dilerim.
Bugün başlayıp birkaç saate bitirdiğim bir kitap oldu. Nihan Kaya kitabı okumak istiyordum ve üçlemenin son kitabı ile yazarla tanışmış oldum. Çocuklar için anlaşılır bir dilde yazılmış özellikle ve bu da küçükken bu kitabı okumuş olsaydım neleri değiştirebilirdimi sorgulattı bana. Yetişkin olduğumuzda bazen kendimizi hiç çocuk olmamışız gibi hayatın ciddi sorunlarına kaptırıabiliyoru. Bu sebepten, tüm sorunlarımından beni birkaç saatliğine uzaklaştırıp içimdeki çocuğa şefkatle sarılmama vesile olduğu için teşekkürü yazarımıza bir borç bilirim.
Herkese şimdiden keyifli okumalar.
Reklam