Kitap üç ayrı bölümüyle de beni derinden etkiledi diyebilirim. Belki spoi içerebilir cümlelerim ama devam etmek istiyorum.
Ilk bölümde iki aşık gencin kavuşması beni çok mutlu etmişti ve büyük bir hazla okumaya devam ettim ama ilerleyen sayfalarda idam edilmelerine okumak beni biraz depresyona soktu diyebilirim. Beni gerçekten çok etkiledi ve incecik bir kitap olmasına rağmen o gün kitabı bitiremedim.
Ikinci bölümde ise Adam Çirkin Julayı fark edince yanına gidip ona destek olmasını okurken dedim ki kitaplarda bile olsa insanlık hala ölmemiş. Bu iki kişinin sonunda birbirilerinin yaralarını sarması birlikte yola düşmelerine gerçekten çok sevindim.
Wondrakta ise ne diyeceğimi bilemiyorum hala etkisindeyim sanırım. Tek diyeceğim bir ders var hiçbir insanın dış görünüşüyle dalga geçmeyin. O da öyle olmak istemezdi...
Puan vermedi·%79 (384/485 syf.)
Aslında kitap hakkında güzel şeyler duymuştum, benim için değişik bir tarzdı ve heyecanlıydım. Ama kitaba başlar başlamaz betimlemeler, uzun cümleler beni sıkmaya başladı. Sanırım 40 sayfayı çok zor okumuşumdur. Tavsiye ediyorum ve etmiyorum diyemeyeceğim çünkü kitabın tamamını okumadım. Ama daha çok bilim kurgu romanlarını seviyorsanız sıkılacağınızı düşünüyorum. Belki bir gün fikrimi değiştirim de yeniden okumaya karar veririm. Kim bilir..
İkinci incelemem ile sizlerle birlikteyim. ‘İçimdeki Müzik’ kesinlikle kapağı ile beni kendisine çeken bir kitaptı. Duygusal bir yapım olduğunu itiraf etmeliyim. Bu kitabı okurken kâh güldüm kâh ağladım. Ama ben de büyük bir etki bıraktığını sizlere söylemeliyim ve kesinlikle sizlere okumanızı tavsiye ederim. Kitaptan bahsetmem gerekirse;
Kahramanımız Melody 11 yaşında bedensel engelli bir kızdır. Bebekliğinden beri hiçbir destek olmadan oturamıyor, yürüyemiyor, konuşamıyor, yemeğini kendi başına yiyemiyordur. Çoğu insan tarafından zihinsel engelli muamelesi bile görmüştür. Ama üzerine titreyen ailesi özellikle annesi bunu reddeder. Çünkü kendisinin her şeyi anlayabildiğini hissediyordur. Melody bir gün okula başlar. Kendisi gibi özel çocuklarla birlikte eğitim görür. Buraya gelen öğretmenlerden bir tanesi onlara geri zekâlı muamelesi yapar. Her gün aynı şarkıyı dinletmek, alfabenin sadece ilk üç harfini öğretmek gibi. Buna sinirlenen Melody bir çeşit sinir krizi geçirir, kimse onu sakinleştiremez ve okula acilen annesi çağırılır. Okula gelen annesi durumu anlar ve çok sinirlenir. Bu olayla birlikte bu özel sınıftaki çocuklar diğer normal sınıflarda bazı dersleri ortak almaya başlar. Her şey aslında bununla başlar. Diğer çocuklar bu sınıftaki öğrencilerle kaynaşsa da Melody için öyle olmamıştır. Kendisini dışlamışlardır. Melody yeni sınıfına alışmaya çalışırken annesinin hamile olduğunu öğrenir. Okulda kendisine yardımcı olunması için bir yardımcı ararlar. Catherine üniversite öğrencisidir ve bundan sonra Melody’e okul hayatında yardımcı olur. Bu yardım onun için yeterli değildir, kafasında dönüp duran kelimeler vardır. O bunları söyleyemedikçe daha da kötü hisseder. Bir gün kaynaşma sınıfında bir kızın yeni aldığı bir bilgisayarı görür. Neden benimde böyle bir
*spoiler içerebilir*
“Veronika Ölmek İstiyor” okuduğum ilk Paulo Coelho kitabı ve kesinlikle çok etkilendim. Bu kitap varoluşumuzun her dakikasına yaşam ile ölüm arasında bir seçim olarak yaklaşıyor. Kitaptan bahsetmek gerekirse:
Manastırda kiraladığı bir evde yaşayan 24 yaşındaki Veronika ölmek istiyordu çünkü: Haberlerden ve gündemden daima haberdar olan Veronika’ya göre dünyadaki her şey yanlıştı, kendisinin bir şeyleri düzeltmekten aciz olduğunu düşünüyordu ve gençliğinin sona ermesinden yaşlanmaktan korkuyordu. 4 kutu hap içerek intihara girişti ama bu girişimi başarısız oldu. Rahipler onu bularak hastaneye götürdüler, midesi yıkandı. Gözünü açtığında kendisini Villette Akıl Hastanesinde buldu. Büyük korku kaynağı olan, ünlü tımarhane Villette (sayfa 24)… Villette, hiç kimsenin kaçıp kurtulamadığı bir yerdi(sayfa 25).
Bu tımarhanede kendine geldiği günlerde içtiği haplar yüzünden kalbinin dönüşümsüz hasara uğradığını ve kısa süre içerisinde öleceğini öğrendi. “Başardım.” dedi kendi kendine “Öleceğim.” Birkaç gün sonra birden bire her şeyden nefret etmeye başladı, annesinden bile. O gece herkes uyurken o uyumadı, salona gidip aya ve yıldızlara ithafen piyano çaldı. Bu sırada şizofreni hastası olan Eduard onu dinledi.
Veronika gün geçtikçe değişmekte yaşamanın değerini anlamaktadır. Bu süre zarfında Eduard ile birbirlerine daha da yakınlaşırlar. Doktorunun söylediğine göre yaşamının son 24 saatine giren Veronika hastaneden Eduard ile kaçmıştır. Birlikte dışarıdaki hayata uyum sağlarlar. Her seferinde son günü olduğunu düşünerek gözlerini kapatan Veronika aslında kalbinde bir sorun olmadığından bir haberdir. Çünkü Dr. İgor bunu önemsiz sayar kendini sadece tezine odaklar.
